بر در تو ز دشمنان گر چه که صد جفا کشم

دوستیم حرام باد ار ز تو پای واکشم

غنچه دل به نازکی بشکندم بسان گل

صبحدمی که ناگهان بوی خوش از صبا کشم

طعنه زنی تو از جفا، من نه به ترک از صفا

[...]

کی بود ای گل که تنگت در دل شیدا کشم

چند ناز سرو و جور غنچهٔ رعنا کشم

بی‌گل روی تو در خلوت‌سرای چشم و دل

خوش نباشد گر هزاران صورت زیبا کشم

می‌کشم دامن ز گرد راهت از غیرت ولی

[...]

تا چند از فراق تو درد و جفا کشم

رحمی! که بر لب آمده جان بلا کشم

من مردانه کش نه هژبر بلا کشم

محنت پسند و جور پسند و جفا کشم

شام سیه گواست که چشم ستاره را

تا صبح این کبود نفس توتیا کشم

گر سر بپای خلق نیارم فرو چو خاک

[...]