به روز اندر نشاط و شادمانی

به شب در خرّمی و کامرانی

چنان خوبی و چونین مهربانی

سزد گر نام دارد جاودانی

به سختی چون دل کافر کمانی

پر از الماس پرّان تیردانی

دل من کور گشت از مهربانی

نبیند هیچ کام این جهانی

به امیدش گذارد زندگانی

مگر روزی بیابد زو نشانی

فرستاده به مرو آمد نهانی

شتابان تر ز باد مهرگانی

فرستادم به تو نامه نهانی

بدان تا حال و کار من بدانی

زنی را بر گزیدم از جهانی

همی از وی نیارامم زمانی

نخواهم بر تن و جانش زیانی

ز دل ننمایمش جز مهربانی

چو داری در خراسان مرزبانی

چرا جویی دگر جا ایرمانی

اگر مانده‌است لختی زندگانی

سر آید رنجهای این جهانی

رونده سرو دیدم بوستانی

سخنور ماه دیدم آسمانی

سپردم دل به مهرش جاودانی

ز هر کاری گزیدم باغبانی

به بزم شاه خوانیمش زمانی

که چون او نیست شه را مهربانی

می گلگون کند گلگون رخانم

زداید زنگ اندیشه ز جانم

خدایا چارهٔ بیچارگانی

مرا و جز مرا چاره تو دانی

اگر چه داشت مهر دل نهانی

پدید آمد نهانی را نشانی

چو مستی جفت شد با مهربانی

دو آتش را فروزنده جوانی

نباشد بس عجب گر زو نشانی

پدید آید ز حال مهربانی

ندیدم چون تو رسوا مهربانی

نه همچون دوستگانت دوستگانی