آتش دیگ هوس از دل سوزان گیرم

آب لب تشنگی از آهن پیکان گیرم

خوابم اینست که در دیدنت از هوش روم

خوردنم اینکه سرانگشت بدندان گیرم

عرق خجلت من سیل وجودم گردد

[...]

نیم بلبل که فصل گل به گلشن آشیان گیرم

دهم صدگل که همچون شمع یک برگ خزان گیرم

خوش آن مستی که چون گل در گلستان چهره بگشاید

درآیم غافل از دنبال و چشم باغبان گیرم!

مرا خود آسمان نگرفت دست از کوتهی هرگز

[...]

گیرم آخر دل از آن زلف پریشان گیرم

به کدامین سر سودازده سامان گیرم

کفر زلف تو مرا مایه صد ایمان است

کافرم گر به جز از کفر تو ایمان گیرم

بر من آن تیر که از شست تو بیرون آید

[...]