دستان کسی دست زنان کرد مرا

بی‌حشمت و بی‌عقل روان کرد مرا

حاصل دل او دل مرا گردانید

هر شکل که خواست آنچنان کرد مرا

غم هجران تو ای دوست چنان کرد مرا

که سراسیمه و شیدای جهان کرد مرا

مهر رخسار تو از بس که تنم را بگداخت

چون هلال از نظر خلق نهان کرد مرا

لعل سیرآب توام در جگر من نگذاشت

[...]

تا دو چشم سیهت غارتِ جان کرد مرا

غم پنهان تو رسوای جهان کرد مرا

بارها عشق تو می گفت که رسوا کُنمت

هرچه می گفت غم عشق همان کرد مرا

این نشان بس ز وفا ترک کماندار تو را

[...]

سبک از عقل به یک رطل گران کرد مرا

صحبت پیر خرابات جوان کرد مرا

سبک از عقل به یک رطل گران کرد مرا

صحبت پیر خرابات جوان کرد مرا

حلقه کعبه ازو نعل در آتش دارد

آن که سرگشته تر از ریگ روان کرد مرا

خانه بر دوش تر از ابر بهاران بودم

[...]