×
کمال خجندی » غزلیات » شمارهٔ ۵۵۲
هزار سرو که در حد اعتدال برآید
به قامتت نرسد گر هزار سال برآید
شی میان گلستان ز چهره پرده برافکن
که به فرو روده و گل به انفعال برآید
از سر حسن نو الآ به نقطه نبرد پی
[...]
![کمال خجندی](https://api.ganjoor.net/api/ganjoor/poet/image/khojandi.gif)
نسیمی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۳۷
شبی که ماه من از مطلع جمال برآید
مه تمام ببینی که با کمال برآید
نهال سرو بلندت به روضه گر بخرامد
درخت سدره و طوبی ز اعتدال برآید
نقاب سنبل مشکین ز برگ لاله برافکن
[...]
![نسیمی](https://api.ganjoor.net/api/ganjoor/poet/image/nasimi.gif)
جامی » دیوان اشعار » خاتمة الحیات » غزلیات » شمارهٔ ۱۰۹
هر آفتاب که از مطلع جمال برآید
چو ماه روی تو بیند به انفعال برآید
نهال مهر تو کشتم به سینه لیک چه حاصل
اگر نه میوه مقصود ازین نهال برآید
دمیده گرد دهان تو چیست آن خط مشکین
[...]
![جامی](https://api.ganjoor.net/api/ganjoor/poet/image/jami.gif)
صائب تبریزی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۴۳۴
از سفره قسمت لب نانش لب گورست
دندان حریصی که به صد سال برآید
تا دخل نباشد نتوان خرج نمودن
کز بستگی گوش زبان لال برآید
رخسار تو هر گاه بر آیینه کند پشت
[...]
![صائب تبریزی](https://api.ganjoor.net/api/ganjoor/poet/image/saeb.gif)