مرا تخت بربر نیاید به کار

اگر بد رسد بر تن شهریار

اگر صدهزارند و ما صدسوار

فزونی لشکر نیاید به کار

بریده ز هر سو سر ترک‌دار

پراگنده خفتان همه دشت و غار

سپاهش فزون شد ز سیصدهزار

زره‌دار و برگستوانور سوار

برو انجمن شد ز بربر سوار

ز مصر و ز هاماوران صدهزار

دلیری بجستند گرد و سوار

عنان پیچ و مردافگن و نیزه‌دار

نوشتند نامه یکی مردوار

سخنهای شایسته و آبدار

شما را ز بهر چنین روزگار

همی پرورانیدم اندر کنار

به ایوانش یاقوت برده بکار

ز پیروزه کرده برو بر نگار

به دیوان چنین گفت کامروز کار

به رنج و به سختیست با شهریار

همی بود تا یک زمان شهریار

ز پهلو برون شد ز بهر شکار

ازن پس عقاب دلاور چهار

بیاورد و بر تخت بست استوار

بمانده به بیشه درون زار و خوار

نیایش همی کرد با کردگار

سپاهش فزون نیست از صدهزار

عنان پیچ و برگستوان‌ور سوار

یکی باشد از ما وزیشان هزار

سپه چند باید ز ترکان شمار

چو طوس و چو گودرز نیزه‌گذار

چو گرگین و چون گیو گرد و سوار

بدان‌گونه شد گیو در کارزار

چو شیری که گم کرده باشد شکار

بسیچید با نامور ده‌هزار

ز ترکان دلیران خنجرگذار

برون رفت با او ز لشکر سوار

ز مردان جنگی فزون از هزار

چنین گفت با رخش کای نیک یار

مکن سستی اندر گه کارزار