هر وقت که دیدی غَضَبت رو آورد

از یک تا صد شماره کن ای سره‌مرد

در ضمنِ شماره عقلت آید سر جای

دیگر نکنی آن چه نمی‌باید کرد

اکنون که هوای ری به سر دارم و بس

ملبوس همین پوست به بردارم و بس

ز اسباب سفر که جمله مردم دارند

من -بنده- همین عزم سفر دارم و بس

دیدیم بسی چون تو درین عمر قلیل

کز کبر، چو پشه بود، در چشمش، پیل

ریشش بدمید و شد گدای سر کوی

آری از ریش می‌شوند ابن سبیل

ای دوست! به ذات حق تعالی سوگند

کز هجر تو ساعتی نی‌ام من خرسند

وز یاد تو هیچ گه تغافل نکنم

تا حشر اگر بُرند بندم از بند

دیروز چه گُل‌های جهان‌افروزی

امروز چه سرمای گلستان‌سوزی

آرندۀ بَرد و آفرینندۀ وَرد

روزی آن طور می‌پسندد روزی

آمد به چمن برفِ شگرفِ خنکی

در قور که دید همچو برفِ خنکی؟

ناگه ز دل غنچه برون آمد برف

چون از دهن ملیح، حرفِ خنکی