تورا چون جمع شد امروز، اسبابِ توانایی

چرا غافل ز اوضاعِ پریشانیِ فردایی؟

جهان و استراحت، صحبتِ سنگ و سبو باشد

چرا بر شیشهٔ غفلت، فکندن سنگِ دانایی؟

جهان چون خانهٔ زنبور، پر نیش است و نوش وی

[...]

آنان که مست باده قالوا بلی شدند

در کربلا به درد و یل مبتلا شدند

دیدند چون رضای خدا را به بذل جان

دادند تن ز شوق به قتل و رضا شدند

به یگانگی ز خلق نموددن اختیار

[...]

هر که را درد غریبی در جهان مضطر کند

یاد باید از عزای سبط پیغمبر کند

آنکه اندر ماتمش در باغ جنت روز و شب

اشک حسرت مصطفی از چشم گریان تر کند

آنکه تا روز جزا اندر نجف شیر خدا

[...]

یکی بیچاره‌ای محنت رسیده

به دوران کور و محروم از دو دیده

نهان در پرده عصمت زنی داشت

چو شیطان بلکه دزد رهزنی داشت

به افسون و حیل دایم شب و روز

[...]

ای صبا! برگو به خاتونِ جنان اندر جنان، با غم و آه و فغان

کِی به جنت، سَروَر و سَرخیلِ خیراتِ حِسان! از جفایِ آسمان:

شاهِ دین بی‌یاور است، بی‌پناه و لشکر است

نورِ عینت با گلویِ تشنه زیرِ خنجر است

شاهِ دین بی‌یاور است...

[...]

زد قاصدِ بزمِ عزا با قامتِ خم

از نو به عالم، بیرقِ ماهِ محرم

لرزید ازین ماتم به عالم، عرشِ اعظم

پشتِ فلک گردید دو‌تا زین غصه و غم

(وقتِ عزا شد، ماتم به پا شد)

[...]