راز من فاش شد از گریه الهی چه کنم

دیده بر درد دلم داد گواهی چه کنم

گر به جانان بنویسم غم دل معذورم

گریه از دیدهٔ من برد سیاهی چه کنم

از حرف شکوه طبع تو بر هم نمی‌زنم

شمشیر می‌زنی تو و من دم نمی‌زنم

روشن چراغ عشق ز من شد که همچون شمع

داغم ولیک دست به مرهم نمی‌زنم

تن به مردم داده‌ام از یار دور افتاده‌ام

از طبیب خود من بیمار دور افتاده‌ام

در غم دوری مرا یاران عبث دل می‌دهید

دل چه کار آید چو از دلدار دور افتاده‌ام

لطف آن سرو سهی می‌خواهم

قدر معتدبه می‌خواهم

تا ز خوناب غمش پر سازم

ساغر عیش تهی می‌خواهم

رفتی و بسی ملال دارم

از زندگی انفعال دارم

مانند سپند چشم بد دور

می‌سوزم و وجد و حال دارم

کی بی‌تو جای یک مژه خواب است خانه‌ام

از درد هجر چشم پرآب است خانه‌ام

ای سیل از برای چه تصدیع می‌کشی

تا می‌رسی ز گریه خراب است خانه‌ام

تا آمدم به کوی تو از کار مانده‌ام

روی تو دیده پشت به دیوار مانده‌ام

در بزم او خموشی من نیست بی‌سبب

گفتار او شنیده از گفتار مانده‌ام

چنان شب بر یار نالیده بودم

که اغیار را گوش مالیده بودم

همه خلق را گریه آمد به حالم

ندانم که من بر که خندیده بودم

در سراغ دل خود کام به تنگ آمده‌ام

از پیش بس‌که زدم گام به تنگ آمده‌ام

خود بیا از در انصاف و شنو درد دلم

که من از نامه و پیغام به تنگ آمده‌ام

به دعاها ز جفا باز نیایی چه کنم

تو بلایی ز بلاهای خدایی چه کنم

الفی راست به لوح دل من ننوشتی

چه کنم آه تو نو مشق جفایی چه کنم

اشعار متفرق

چو بست غمزهٔ آن شوخ شست بر دل من

هزار ناوک کاری نشست بر دل من

ازان زمان که تو بستی به غیر عهد وفا

رسیده است فراوان شکست بر دل من

آشفته‌تر ز طرهٔ یارم درین جهان

بیمارتر ز نرگس یارم درین جهان

سوزم به داغ بی‌کسی خود ازانکه من

از دودمان شمع مزارم درین جهان

بسوزان یا بکش یا محرم بزم وصالم کن

ندارم هیچ حال ای هم‌نشین رحمی به حالم کن

ندارم هیچ خونگرمی که گردد غمگسار من

بیا ای گریه باری ساعتی رفع ملالم کن

تا نگردد خان‌ها ویران ز آب چشم من

بر تو می گردد عیان حال خراب چشم من

صبح چون بی‌پرده شد بر خویشتن لرزد چراغ

دیدنی دارد ز رویت اضطراب چشم من

مجنون نداشت خاطر ناشاد همچون من

هرگز نبود غم‌زده فرهاد همچون من

ناصح که دل شکست به سنگ ملامتم

یا رب اسیر سنگ دلی باد همچو من

مصلحت نیست ز کوی تو جدایی کردن

پادشاهی است به کوی تو گدایی کردن

بر دل خون‌شده‌ام دست که از رحم گذاشت

غرضش بود همین پنجه حنایی کردن

پرده از رخ برفکن کز ابر ماه آید برون

جلوه کن تا عاشق از روز سیاه آید برون

همچو بوی غنچه پیش آن گل نازک دماغ

ناله بی‌صوت از دهان دادخواه آید برون

یار را از شکوه کردم خصم جان خویشتن

سوختم چون شمع یاران از زبان خویشتن

تا ببینم فال از شوق سگ کوی کسی

می‌تراشم قرعه‌ای از استخوان خویشتن

نیست در عالم غریبی همچون من

دردمندی بی‌طبیبی همچو من

ای فلک گرد جهان گردیده‌ای

دیده‌ای حسرت نصیبی همچو من

بس که ز آتش غمت آب شد استخوان من

بر سر کوی او نماند هیچ به‌جا نشان من

قدر وفا چه پرسیم بعد وفات من ببین

خاک سگان کوی او بر سر استخوان من

اشعار متفرق