وزان جایگه سوی گیلان کشید

چو رنج آمد از گیل و دیلم پدید

ز گیلان به راه مداین کشید

شمار و کران سپه را ندید

ز لشکر زبان‌آوری برگزید

که گفتار ایشان بداند شنید

نه خورشید نوشین‌روان آفرید

وگر بستد از چرخ گردان کلید

به پیش آمد آنکس که فرمان گزید

دگر زان بر و بوم شد ناپدید

ز گیتی به هر سو که لشکر کشید

جز از بزم و شادی نیامد پدید

وزان جایگاه لشکر اندر کشید

بره بر دزی دیگر آمد پدید

سپه را بهامونی اندر کشید

برآوردهٔ دیگر آمد پدید

چو مهراس گفتار قیصر شنید

پدید آمد آن بند بد را کلید

چو مهراس نزدیک کسری رسید

برومی یکی آفرین گسترید

خبر زین به شهر مداین رسید

ازان که آمد از پور کسری پدید

نه فرمان او را کرانه پدید

نه زو پادشاهی بخواهد برید

چو از ره سوی رام برزین رسید

بگفت آنچ از شاه کسری شنید

چو گرد سپه رام برزین بدید

بزد نای رویین وصف بر کشید

دل سنگ خارا همی‌بردرید

کسی روی خورشید تابان ندید

نگه کرد و پیسه یکی مار دید

که آن چادر از خفته اندر کشید

چو آن اژدها شورش او شنید

بران شاخ باریک شد ناپدید

بگفت آن سخن کزلب او شنید

ز مار سیاه آن شگفتی که دید

تنش لرز لرزان به کردار بید

دل از جان شیرین شده نا امید

چو بوزرجمهر آن سخنها شنید

بدانش نگه کردن شاه دید