چو کاووس را بند باید کشید

مرا بی‌گنه سر بباید برید

چو سودابه پوشیدگان را بدید

ز بر جامهٔ خسروی بردرید

چو نامه به نزدیک ایشان رسید

که رستم بدین دشت لشکر کشید

سپه کوه تا کوه صف برکشید

پی مور شد بر زمین ناپدید

سپهبد چو لشکر به هامون کشید

سپاه سه شاه و سه کشور بدید

سپهبد جزین خواسته هرچ دید

بگنج سپهدار ایران کشید

چو روشن زمانه بران گونه دید

ازانجا سوی شهر توران کشید

چو نامه بر شاه ایران رسید

بران گونه گفتار بایسته دید

سپهدار چون کار زان‌گونه دید

بی‌آتش بجوشید همچون نبید

سیاووش زو خواست کاید پدید

ببایست لختی چمید و چرید

ستاره شمر گفت و خسرو شنید

یکی کژ و ناخوب چاره گزید

گرازه چو گرد سپه را بدید

بیامد سپه را همه بنگرید

چنین تا به نزدیکی پل رسید

چو آمد درفش جفا پیشه دید

چو در جوشن افراسیابش بدید

تو گفتی که هوش از دلش بر پرید

بزد دست و تیغ از میان برکشید

ز گرد سران شد زمین ناپدید

چو رستم برادر بران‌گونه دید

به کردار آتش سوی او دوید

چو پیران ز افراسیاب این شنید

چو از باد آتش دلش بردمید

چو الکوس آوای رستم شنید

دلش گفتی از پوست آمد پدید

بدان مرغزار اندرون بنگرید

ز هر سو همی بارگی را ندید

چو نزدیکی مرز توران رسید

بیابان سراسر پر از گور دید