نشینیم هر دو پیاده به هم

به می تازه داریم روی دژم

همی رفت با او تهمتن به هم

بدان تا نباشد سپهبد دژم

به زیر پی تازی اسپان درم

به ایران نبودند یک تن دژم

برفتند هر دو به یک جا به هم

روان شادمان و تهی دل ز غم

ز دینار و از بدره‌های درم

ز دیبای و از گوهر بیش و کم

سپهبد ز گفتار او شد دژم

همی زار بگریست با او بهم

غمی گشت آن شب نزد هیچ دم

به شبگیر برخاست و آمد دژم

یکی را نمانم سر و تن به هم

اگر زین سخن بر لب آرند دم

نشستند بیدار هر دو به هم

سگالش گرفتند بر بیش و کم

سپهدار بنشست و رستم به هم

سخن راند هرگونه از بیش و کم

پر از غم نشستند هر دو به هم

روانشان ز گفتار او شد دژم

همی گفت و رخساره کرده دژم

ز کار سیاووش دل پر ز غم

سیاوش یکی روز و پیران بهم

نشستند و گفتند هر بیش و کم

برفتند هر دو به شادی به هم

سخن یاد کردند بر بیش و کم

به دیبا و دینار و در و درم

به بوی و به رنگ و به هر بیش و کم

ز دینار و از بدرهای درم

ز پوشیدنیها و از بیش و کم

نشستند شادان دل آن شب بهم

به باده بشستند جان را ز غم

ز دینار وز بدرهای درم

ز یاقوت و پیروزه و بیش و کم

ز کشته شود زندگانی دژم

برآشوبد ایران و توران بهم

سپهبد چه شادان چه بودی دژم

بجز با سیاوش نبودی به هم