پراندیشه از تخت زرین برفت

به سوی شبستان خرامید تفت

بشد هیربد با سیاووش گفت

برآورد پوشیده راز از نهفت

نهان داشت کاووس و باکس نگفت

همی داشت پوشیده اندر نهفت

به هوش و خرد با سیاووش گفت

که این راز بر من نشاید نهفت

نهان کرد زن را و او خود بخفت

فغانش برآمد ز کاخ نهفت

چو ایشان برفتند سودابه گفت

که چندین چه داری سخن در نهفت

فزونستشان زین سخن در نهفت

ز بهر سیاوش نیارند گفت

بگفتند باشاه کاین زن چه گفت

جهان آفرین داند اندر نهفت

سیاوش ازان پس به سودابه گفت

که اندر جهان خود تراکیست جفت

چو بشنید ازو آفرین کرد و گفت

که با جان پاکت خرد باد جفت

سیاوش ز رستم بپرسید و گفت

که این راز بیرون کنید از نهفت

همه داستان سیاوش بگفت

که او را ز شاهان کسی نیست جفت

غمی گشت رستم به آواز گفت

که گردون سر من بیارد نهفت

گر افراسیاب این سخنها که گفت

به پیمان شکستن بخواهد نهفت

ترا گر فریبد نباشد شگفت

مرا از خود اندازه باید گرفت

که او را ز گیتی کسی نیست جفت

به تیر و کمان چون گشاید دو سفت

سیاوش به پیران نگه کرد و گفت

که فرمان یزدان نشاید نهفت

به روی سیاوش نگه کرد و گفت

که این را به گیتی کسی نیست جفت

به جان و سر شاه کاووس گفت

که با من تو باشی هم‌آورد و جفت

چو بشنید پیران سوی خانه رفت

دل و جان ببست اندر آن کار تفت