نفرمود ما را جز از راستی

که دیو آورد کژی و کاستی

تو گفتی ز تیزی وز راستی

ستاره برآرد همی زآستی

همه مردمی باید و راستی

نباید به کار اندرون کاستی

مگردان سرازدین وز راستی

که خشم خدای آورد کاستی

بداد وستد در کند راستی

ببندد در کژی و کاستی

به گفتار خوب ار هنر خواستی

به کردار پیدا کند راستی

ز نیرو بود مرد را راستی

ز سستی دروغ آید وکاستی

شهنشاه را دل بیاراستی

می‌و رود و رامشگران خواستی

چو بنشست می خوردن آراستی

وزان جام نوشین‌روان خواستی

زهر موبدی نوسخن خواستی

دلش را بدانش بیاراستی

زبان را چو با دل بود راستی

ببندد ز هر سو درکاستی

ز هر کس بره برسخن خواستی

ز گفتارها دل بیاراستی

شهنشاه چون بزم آراستی

و گر برسم موبدی خواستی

که چون شاه کسری خورش خواستی

یکی خوان زرین بیاراستی

بدان دوستداری و آن راستی

چرا زد روانش درکاستی

جوانان ز پاکی وز راستی

نوشتند بر پشت دست آستی

چوخورشید گیتی بیاراستی

خروشی ز درگاه برخاستی

ز بنده نخواهد جز از راستی

نجوید به داد اندرون کاستی

بماند بدو رادی و راستی

نکوبد درکژی وکاستی

سه دیگر کجا دوستی خواستی

به پیوند ما دل بیاراستی