امروز دلم خون‌تر و دیوانه‌تر است

هجر و غم و گریه نیست، حالی دگر است

بتواند اگر کسی به قلبم نگرد،

داند کسی ارجه بر دلم می‌گذرد،

افسوس که هیچ کس به کارم ناید

[...]

شامگاهی تیره چندی پیش دیدم دخترت را

دخترت را، آه آری دختر بی‌مادرت را

دیدمش از دور و چون گشتم از این دیدن ندانم

سوخت عقلم، سوخت صبرم، سوخت جسمم، سوخت جانم

باز دست حسرت و غم چنگ زد بر دامن دل

[...]

نرگس مست تو نازم راستی را کرد کاری

از خزان آرزوئی ساخت روح‌افزا بهاری

تو درِ باغی ز نو بر دشت حرمان باز کردی

حیف تا دیدم تو را چون خواب خوش پرواز کردی

بود گرم جلوه و آشوب و ناز آنجا نگاری

[...]

افتاده آتش به جانم

ای آرزویم کجایی

ای مرغک همزبانم

رفتی که دیگر نیایی

ای کاش می‌شد که یابم

[...]

خندان و سر به پیش، فسونبار و دلفریب

با پیرهن به بازی و با من به گفتگو

با گیسویی چو پرتو خورشید صبحگاه

بینم تو را نشسته هنوز آن کنار جو

لرزان ز باد گیسوی زرِ تارِ دلکشت

[...]

در این دریاچهٔ زیبا که از حُسن است دریایی

در آن حالم که پنداری به بیداری است رؤیایی

چه هرجائی دلی باشد کز اینجا می‌رود جایی

اگرچه با چنین منظر نمی‌ماند تمّنایی

دو کوزه باده می‌بایست و ماه باده پیمایی

[...]

ای مردم چشم صفا را روشنایی

ای غربت جان را نسیم آشنایی

ای پارسی قندت بلای پارسایی

ای برق خرمن‌سوز زهّاد ریایی

ای کرده در عرش غزل الحق خدایی

[...]

کار بگذشت ز پیمان و به پیمانه کشید

دل دیوانه مرا باز به میخانه کشید

من خورم خون دل و جام ببوسد دهنت

من به خون خفتم و بگرفت به بر پیرهنت

ناز، آزاده جز از ساقی و دلبر نکشد

[...]

مژده دادند یار می‌آید

آن که جان و دل آشیانهٔ اوست

آن که حافظ صفت خزانهٔ دل

هم به مُهر وی و نشانهٔ اوست

آن که بهر عماد بهرهٔ عمر

[...]

خیام بوی عشق دهد خاک کوی تو

امشب ز باده مست‌ترم کرده بوی تو

امشب به باده‌خانهٔ عالم رسیده‌ام

بیهوده منّت از می و مینا کشیده‌ام

آری چو بخت، رهبرم آمد به‌سوی تو

[...]

دی ز جا برخاست آن طاوس مست

آنکه در زلفش هزاران دل شکست

آنکه باشد صد دلش در یک کمند

آه از آن زیباکمند بند بند

آنکه بس نازک لبش حق آفرید

[...]

خلق برآنند که طبعم دگر

می‌فکند در دل گردون شرر

شعر من افسانهٔ دوران شود

مونس دل‌های پریشان شود

از غم خود وان شه شاعرشکار

[...]

کاشکی این راه را پایان نبود

کاشکی این درد را درمان نبود

کاش می‌پائید درد زندگی

داشت با درماندگی پایندگی

وای از این پایان پر تشویش و بیم

[...]

عشق آن باشد که خویش هیچ انگاشتن

چون خودی را چون خدا پنداشتن

عشق باشد مستی از جامی که نیش

اندر آن بهتر بود از نوش خویش

عشق باشد نقص جستن در کمال

[...]

دوش چون شد گرم بزم عاشقان

زآتش ابیات ملّای جهان

مولوی مولا و ملّای سترگ

آنکه خُرد است ار بنامیمش بزرگ

کرد رندی ساز آهنگ جنون

[...]

ای شیشهٔ عمر و ساغر من

جان و دل و زین دو خوشتر من

بی روی تو ای امید جانم

کی صبر و شکیب می‌توانم

«من با تو نه مرد پنجه بودم

[...]

آنکه ما را دل بوَد در دام او

نورباران می‌کند دل نام او

چهره‌ای دارد به رنگ ماهتاب

ماهتابی آفتاب از وی به تاب

گرچه می‌گویند رخ گلگون نکوست

[...]

ای همه سرسبزی گلزار من

حاصل پند من و پندار من

ای تو همه مقصد و مقصود من

جان من و تار من و پود من

خاصیت خلد برین بوی تو

[...]

دل به هر گلی نمی‌سپارم من

دل خود را عزیز دارم من

دل عزیز است، خوار نشمارم

من دل از جان عزیزتر دارم

لاله بسیار و گل فراوان است

[...]

گرچه دگرباره بهار آمده

فصل می و بوس و کنار آمده

کرده چمن منظر دل‌های تنگ

پردهٔ دیرینهٔ خوش آب و رنگ

لاله صلا داده به میخوارگان

[...]