دادار جهان اگر دو بودی نه یکی

دادار بدی و لشکرستان ذکی

فمساهم وسطهم منهم حریر

و بلجهم و بسطهم تراب

و من فی کفه منهم قناة

کمن فی کفه منهم خضاب

گشته ز زخم خنجر فیروزه فام او

[...]

بفرمود تا نعل را نو کنند

زمین پر نفیر روارو کنند

همه را با رماح خطی شغل

همه را با سیوف هندی کار

رخش در زیرشان چو غران شیر

نیزه در دستشان چو پیچان مار

عفو کآن هست اصل دین‌داری

از برای چه روز می‌داری

تو ظفر خواستی خدایت داد

او ز تو عفو خواست زاو کن یاد

بفرمود تا رخش را زین کنند

دم اندر دم نای رویین کنند

یغوص البحر من طلب اللألی

و من رام العلی سهر الیالی

همایون جشن عید و ماه آذر

خجسته باد بر شاه مظفر

امیران‌شاه بن قاورد جغری

جمال دین و دولت دست و یاور

خداوندی کجا کوته نماید

[...]

الشیخ یعطی درهما من بدره

و الصدر یعطی بدره من درهم

نه چنان آمدی که بنمودی

نانموده ز دور به بودی

لئن فخرت بآباء ذوی شرف

لقد صدقت ولئن بئس ماولدا

خرد در گوش دولت گفت روزی

همی خواهم که با من یار باشی

جوابش داد دولت گفت هر جا

که من باشم تو خود ناچار باشی

عدل و انصاف کار او بودی

چرخ بر اختیار او بودی

چون به این چندگاه عمر گذاشت

دست از این خاکدان تیره بداشت

هر که را نیست اختر وارون

[...]

پادشاهی که از مهابت او

شیر در بیشه شب نکردی خواب

با شمول سیاستش در جوی

جز به فرمان او نرفتی آب

در سخا هر چه کرده محض کرم

[...]

مور پایی ز دشمنان در رزم

تاج بخشی به دوستان در بزم

اخترانی که حال گردانند

تیغ او را اجل کیا خوانند

تو خون برادر بریزی همی

پس از جنگ مرغی گریزی همی

باور نکنم قولت زیرا که تو را در دل

یکباره رهی نیک است از گفتن تا کردن

بر سریر سرور جای همه

بر بساط نشاط پای همه

ولانت تفعل ما تقول و بعضهم

مذق اللسان یقول مالا یفعل

شه چو بنشست بر دریچه هزل

ملک بیرون برد ز روزن عزل