مضوا متسابقی الاعضا منه

لارجلهم باروسهم عثار

جبلوا علی رفض الوقا لربهم

و تتسکوا بالقدر ضربه لازب

شخص الانام الی کمالک فاستعد

من شر اعتنهم بعیب واحد

شهری که ز تو بخواست لشکرشکنی

دادی به مخنثی نه مردی نه زنی

رای تو چنین سست شد ای شاه جهان

پیش تو چه دف زنی چه شمشیر زنی

یا من یقتل من اراد بسیفه

اصبحت من قتلاک بالاحسان

نه چنان آمدی که بنمودی

تا نموده ز دور به بودی

والدهر ذو دول تنقل فی الوری

ایامهن تنقل الاقیا

لله در انوشیروان من رجل

ما کان اعرفه بالدون و السفل

نهاهم ان یمسوا عنده فلما

و ان یذل بنی الاحرار بالعمل

ای چشمه احسان کرمت یاران را

وای درگه تو قبله جهانداران را

از دوستی تو مر کم آزاران را

عفو تو شفیع شد گنه‌کاران را

اقل نو الیه لزواره الندی

و اقتل سیفیه لأعدائه الرعب

و قلدوا امرکم لله درکم

رحب الذراع بامر الحرب مضطلعا

لا مترفا ان رخاء العیش ساعده

و لا اذا عض مکروه به خشعا

ما زال یحلب در العیش استطره

[...]

شرف تتابع کابرا عن کابر

کالرمح انبوبا علی انبوب

اساد ملحمة فان سکن الوغی

کانوا بدور اسره و منابر

حدث یوقره الحجی فکانه

اخذ لو قار من المشیب الکامل

شه چو عادل بود ز قحط منال

عدل سلطان به از فراخی سال

و الفتی من جعل الأم . . .

. . . و ال اثمان المعالی

فکانما نتجت قیاما تحتهم

و کانهم ولدوا اعلی صهواتها

شاه عادل چو کشتی نوح است

که از او امن و راحت روح است

شاه ظالم چو موج توفان است

که خرابی خانه و جان است

بطل یخوض الخیل و هی سواهم

خلف الأسنة و هو غیر مدجّج

ساس البلاد فما یعیث بأرضه

سرحانها متلطّما بطلّی الطّلا