زموی آن میان بستم کمر افکار عالی را

رسانیدم به معراج ادا نازک خیالی را

به محض ادعا هر مطلبی ثابت نمی گردد

به نقص خویشتن شاهد مکن صاحب کمالی را

دلی که نشاه ی لعل تو آرزو دارد

چو غنچه باده گلرنگ در سبو دارد

زاشک گرم برای نماز شرع نیاز

همیشه مردمک دیده ام وضو دارد

من که بر بزم دامن افشاندم

خویش را از فراق ترساندم

گلکی را قفس کش بلبل

دیدم و نغمه ها بر او خواندم

یادم نهان نکرده و پیدا نیامده

غیر از بلا کسی به سر ما نیامده

مانند سالکی که کند قطع ره به خواب

چیزی مرا به چشم ز دنیا نیامده

خرد جنس جور و جفا می فروشد

چها می خرد دل چها می فروشد

گذشت از سر آبرویش به پولی

به یک پول خود را گدا می فروشد

در هند خط زمایه ی سودا گذاشته ام

از چین طره هم به تماشا گذشته ام

در راه همت ای که تو ماندی چو نقش پا

من پیش رفته ام که ز دنیا گذشته ام

دامن از سیر ریاض خلد چیدن مشکل است

از سر کوی نکویان پاکشیدن مشکل است

بگذرد چون احتیاط از حد شود لغزش دچار

پیش پای خویش را پیوسته دیدن مشکل است

شعر ناخواندن مرا بر هرزه نالان مدعاست

چون قلم این رو سیاهان را زبان معنی ربااست

کم نویسم شعر و کم خوانم به طرار سخن

مرگ فرزندان خود در زندگی دیدن بلاست

چون چراغ صبحگاهی غره ی دولت مباش

کمتری از عمر چون باقی است کم فرصت مباش

همچو میزان عیب جو را در گلو پیچد رسن

این قدر سنجیدگان را در پی خفت مباش

چنین که شمع صفت خویش را گداخته ای

مگر به بوالهوس ای خام دست ساخته ای

عجب طراوت رنگی گلی عذار تو داشت

که رنگ کرده تو را رنگ حسن باخته ای

مرا تا در خیال آن گل عذار است

به پایم خار هم چشم بهار است

بود نظاره ام چابک رکابی

که بر گلگون رخسارش سوار است

پرده بردارد اگر از چهره ی روشن در آب

موج گردد نخل بند وادی ایمن در آب

شوخی مژگان اوظاهر بود ازگریه ام

از صفای بحر اشکم گل کند سوزن در آب

سبزه ی خط بر بناگوشش بهار دیگر است

چهره گلرنگسش از می لاله زار دیگر است

موج آه و ناله ی جانسوز و اشک آتشین

دود دیگر شعله ی دیگر شرار دیگر است

ساقی که صبوح پیشه ی توست

مه ساغر و چرخ شیشه توست

مستی ز شراب جلوه ی خویش

آیینه هزار پیشه ی توست

دل را ز ناز چشم تواز دست داده ام

این شیشه را به دست دو بدمست داده ام

از خال ساعد تو دل از دست داده ام

بیان را زنرگست بدو بد مست داده ام

شب زداغ هجر دست از کار و کار از دست رفت

ساغر از کف مطرب از چنگ و نگار از دست رفت

خنده ها از چاک دارد جیب پیراهن به من

تا مرا در بی خودی دامان یار از دست رفت

این سیه بختان که دل در زلف و کاکل بسته اند

بار سرو آورده و بر شاخ سنبل بسته اند

ازشهیدان چمن تل ها است پیدا هر طرف

فکر بی درد این که یاران دسته ی گل بسته اند

عشق اگر سررشته بخشد سبحه و زنار چیست

بر سرلطف است یارم باکم ا ز اغیار چیست

آب و خاک و باد و آتش را چها در پرده بود

اشک و آه و صبر و داغم ببین دربار چیست

اگر چه شمسه ی ایوان دین نبی و ولی است

چراغ خانه ی ایمان ز سر آل علی است

چراغ را به شب تار جلوه بیشتر است

سیاه بختی دانا ز قسمت ازلی است

ز ابروی در نقاب تو صبحم چو شام شد

بر من هلال عید تو ماه حرام شد

چشمش ز ناز پا نگذارد به فارسی

از خط اگر چه ترکی حسنش تمام شد