(شعر)

در نظم وجود همه پیغمبر مرسل

چون قافیه در آخر و ملحوظ در اول

شعر

زهی باغ کز نوبهار سخن

که شد میوه اش شکرین مغز و پوست

قصیده نگویم که بحری بود

چه بحری که هر گوشه بحری دروست

شعر

آنکه نشو و نمای گلشن دهر

همه از آفتاب همت اوست

سرخ رویی اهل فضل امروز

چون عقیق از سهیل دولت اوست

مگر نسیم قبولم چو غنچه بنوازد

که بشکفد گل امید من ازین بستان

خیالت چو برجانم آرد شبیخون

شبی آبم از دیده ریزد شبی خون

ای داده دوای دردم از دردی دن

من با تو خوشم گر تو خوشی هم با من

مست نظریست نیک بین عیب مکن

تلخی منما شیشه عیشش مشکن

گر دمی زین کشی زیر پا بر سمند

گردنی کی رهد چون رهی از کمند

دل ز تو در ملکت جان زد علم

من ز تو دل زنده هم از اولم

نسیم کاکل مشکین کرا خیزد از این خوشتر

شمیم سنبل پرچین کجا ریزد چنین عنبر

پروانه شمع تو شد دل کز وفا دارد نشان

پروانه وصلش مده کش غم بخون دارد نشان

تا شنید این جان مسکین بویی از آن زلف مشکین

تازه شد زان بوی مشکین داغها بر جان مسکین

ورد رخت دید جان وصف تراورد ساخت

گردترا یافت دل حاصل خود گرد باخت

بسیار یار آتش غم گرچه برفروخت

انبار بار وین همه یکباره ام بسوخت(کذا)

دلارامم که در عالم علم کرد

مرا رسوا هم او کرد و کرم کرد

شیب ذقن غبغبش چین بچین

چین جبین بیش ز غبغب ببین

بی تو سمن مشک که بر رخت ریخت

خاک سیاهی بسر بخت بیخت

این کاخ خاک بر سر جان سوخت بیتو حاصل

دام مراد وصلت تا کی شدست حایل

هرگز بجمال جز تو دستش ندهد

آراستنی چو صورت چین عالم

تا بر چه نسق وجه تو زد چرخ رقم

کان شمع نظر کشیده نیکو بقلم

اصلا نبینی ما را بچیزی

کامد به پیشت عالم پشیزی