(شعر)

در نظم وجود همه پیغمبر مرسل

چون قافیه در آخر و ملحوظ در اول

شعر

آنکه نشو و نمای گلشن دهر

همه از آفتاب همت اوست

سرخ رویی اهل فضل امروز

چون عقیق از سهیل دولت اوست

مگر نسیم قبولم چو غنچه بنوازد

که بشکفد گل امید من ازین بستان

شعر

زهی باغ کز نوبهار سخن

که شد میوه اش شکرین مغز و پوست

قصیده نگویم که بحری بود

چه بحری که هر گوشه بحری دروست

این کاخ خاک بر سر جان سوخت بیتو حاصل

دام مراد وصلت تا کی شدست حایل

با زلف شب بنفشه شبه ساختستمش

نی نی شبست تیره بنشناختستمش

ز شوق روی تو دیدن بدرد و داغ خوشیم

ز ذوق کوی تو دامن زگشت باغ کشیم

تا شنید این جان مسکین بویی از آن زلف مشکین

تازه شد زان بوی مشکین داغها بر جان مسکین

تا بر چه نسق وجه تو زد چرخ رقم

کان شمع نظر کشیده نیکو بقلم

چو رویت نیارد کسی نو گلی

چو من هم ندارد گلی بلبلی

دل ز تو در ملکت جان زد علم

من ز تو دل زنده هم از اولم

ای داده دوای دردم از دردی دن

من با تو خوشم گر تو خوشی هم با من

مست نظریست نیک بین عیب مکن

تلخی منما شیشه عیشش مشکن

باغست چو خلد اکنون خلد ارنه قصورستش

بادست چو جان گر جان پیوسته حضورستش

بسیار یار آتش غم گرچه برفروخت

انبار بار وین همه یکباره ام بسوخت(کذا)

دل صید کمندت شد و چون او نه کم استت

در پای سمندت چو بمیرد چع غم استت

بی تو سمن مشک که بر رخت ریخت

خاک سیاهی بسر بخت بیخت

چو دل روشن بود گلشن

چو گلشن دل شود روشن

اصلا نبینی ما را بچیزی

کامد به پیشت عالم پشیزی

خیالت چو برجانم آرد شبیخون

شبی آبم از دیده ریزد شبی خون

ساقیا، بهار آمد قاش کن چه پنهانست

غنچه ای که میگرید نرگسی که خندانست