بدو گفت زال ای پسندیده پیر

یکی نامه بنویس بر دل پذیر

یکی زی سرافراز رهام شیر

که او مانده از تخم گودرز پیر

گرفتار گشتند آن چار شیر

به چنگال ارهنگ دیو دلیر

که این نامه از پیش دستان شیر

به نزدیک بیورد روشن ضمیر

چنین پاسخش داد دستان پیر

که ای بیهده گوی واژون بزیر

شود شیر هر چند در بیشه پیر

شود تند و نر شیر نخجیرگیر

به زال سرافراز بارید تیر

بزد دست بر چرخ دستان پیر

چه ترکش تهی کرد از تیر پیر

یکی تیر بر وی نشد جای گیر

به شهر اندر آمد جهان دیده پیر

ابا لشکر کشن و غران چه شیر

نبردی بدیدم ز دستان پیر

که در بیشه از اژدها دید شیر

پلنگی چو چنگش نباشد چو شیر

چگونه شود شیر نخجیرگیر

چه دار و رسن دید گودرز پیر

نشست از بر تازی اسبی چه شیر

بهر چند می خواست گودرز پیر

که زی دار آید بکردار شیر

یکی اسب گودرزا زد به تیر

فتاد از بر باره گودرز پیر

بیاد آمدش نامه زال پیر

بشه گفت دستور روشن ضمیر

ز شاهان بسی گنج دارند زیر

به شاهان نمایند این چار شیر

فرستاد بیورد مرد دلیر

برگرد دستان روشن ضمیر

به نزدیک گشتاسپ آن شیرگیر

که بودی سرافراز تاج و سریر

نه کودک بماند نه مرد و نه پیر

چه کشته چه خسته چه برده اسیر

وز آن پس به گشتاسب تاج و سریر

سپاری و گردی تو خود گوشه گیر