گنجور

شمارهٔ ۱۲ - در وصف غلام سیاه حضرت سیدالساجدین

 
صامت بروجردی
صامت بروجردی » کتاب الروایات و المصائب
 

بد سیاهی در سپاه کربلا

خواجه زیبنده زین العبا

در دیار حق پرستی منزلش

بلکه حق در جلوه آب و گلش

خضر سرگردان آب جوی او

راه اسکندر رخ دلجوی او

ساخته رب اللیالی و الدهور

نور رویش نور فوق کل نور

مشک را بنموده رویش درختن

صورتی از معنی حب الوطن

شام یلدا را ز مویش نصرتی

لیله الاسری ز مویش آتی

از سیاهی پای تا سر یک ورق

یک ورق از دفتر توفیق حق

پیکرش در محضر پاک و دود

در شهادت مهر ارباب شهود

برده خاک پای او را ارمغان

از برای سرمه حوران جنان

شد سیه یعنی سواد چشم حو

بهر زینب سرمه‌ای دارد ضرور

این کرامت عش عالم سوز کرد

کو نهان در شب رخ نوروز کرد

تا ز زخم چشم بد یابد امان

نور را بنمود در ظلمت نهان

کرد از علیین چو در دنیا گذر

تیر: شد رنگ وی از رنج سفر

جاعل نور و ظلم‌های نقاب

کرده ظلمت را حجاب آفتاب

بشکند تا قیمت شب‌های قدر

در سیاهی منخسف رویش چو بدر

شد مرکب تا به حکم سرنوشت

برد خلقی را ز دوزخ در بهشت

پیش پیش از بی‌کسی در جیش شاه

بهر خود پوشیده بود درخت سیاه

با همه پستی بلند اقبال شد

بهر رخسار شهادت خال شد

با چنان روی سیاه و بوی زشت

شد بزرگ روسفیدان بهشت

از پی تحصیل علم کیمیا

رفت مس را کرد قربان طلا

تا نماید سکه دین پایدار

سیم ایمان را چوسم گردید بار

از درنگ دار فانی خسته شد

با حریفان بقا پیوسته شد

کرد با قانون تسلیم و رضا

خون خود را داخل خون خدا

از تمام ماسوا مایوس شد

دست حق را ار پی‌ پابوس شد

یعنی آمد آن غلام باوفا

خدمت مظلوم دشت کربلا

قند تر پیوسته ناز شکر فشاند

لعل و مروارید از گوهر فشاند

جبهه را بر قبله طاعت نهاد

سر به پای شاه دین بهر جهاد

سوی وی از مظهر رب النعم

شد ندا از قاب قوسین خیم

کای بلب کف بر سر افکنده خروش

با حریفان شهادت جرعه نوش

ای زایمان تو محکم پشت دین

رو به نزد رهبر دین عابدین

رشته پیمان وی در پای تست

مالک الملک جهان مولای تست

بهر پاس رسم و آئین ادب

رخصت میدان ز وی بنما طلب

شاه امکان یعنی آن عبد ذلیل

شد به سوی سبط احمد جبرئیل

در حضور مهبط وحی خدا

مقتدای ساجدین زین العبا

چون کلیم اندر مناجات وثنا

شد به قربطور سر کبریا

عرض حاجت آنچه در دلداشت گفت

آنچه باید بشنود از حق شنفت

چو مرخص از بساط طور شد

جانب فرعونیان مامور شد

اژدهای تیغ آورد از غلاف

بهر قتل ساحران اندر مصاف

حکم شد از معنی ایمان و دین

خواجه کونین زین العابدین

کاتش غم را ز سر تا پازدند

دامن آن خیمه را بالا زدند

تا ببینند در منای کربلا

بذل جان آن غلام باوفا

برق تیغ وی بدان قوم یهود

زد شرر چون صرصر عاد و ثمود

همچو رو به شد به سوراخ هوام

ار نهیبش جان شیرین در کنام

داس تیغش چون کند تنها درو

قابض الارواح را شد پیشرو

کوفیان بر مالک نار و سقر

تنک کردند عرصه از این المفر

شامیان را نزهت دارالقرار

شد به دوزخ آشکار اندر فرار

عاقبت از پشت زین بر روی خاک

کرد جانا جسم چون گل چاکچاد

شد نسیم رحمت حق یاورش

یعنی آمد شاه خوبان برسرش

روی آن زیبا غلام با وفا

شد به وجه الله آخر آشما

یعنی اندر وقت مردن از وداد

رو به رویش زاده زهرا نهاد

نیست یارای نوشتن خامه را

مختصر کن (صامت) این هنگامه را



با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفتعلن مفتعلن فاعلن (سریع مطوی مکشوف) | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

در فهرست‌گذاری نسخه‌های خطی اشعار گنجور مشارکت کنید