مهِ شعبان گذشت و گشت عیان

پیکِ ماهِ مبارکِ رمضان

ای غزل‌خوانِ من! غزل برخوان

غزلی تازه و به ما مستان

کو چنان عُمر و کو چنان اقبال؟

که دگر باره در مَهِ شوال

ز غمِ روزگار، فارغ‌بال

بنشینیم خرّم و خوشحال

دو سه روزی به روزه مانده که باز

خم شود قامتم ز بارِ نماز

حالیا از پیِ «کلوخ‌انداز»

ساغرِ مِی به گردش آور باز

آن‌چنان مست کن مرا از مِی

که شود صومِ من به مستی طی

مِی به ساغر بریز پی‌درپی

با دف و عود و بَربَط و با نی

نه مِیِ دختِ رَز بُوَد غرضم

که بَرَد جوهر و نهد عَرَضم

سستی آرد به درکِ ما‌فَرضم

کاهد از صحت و دهد مرضم

خواهم از آن مِیی که کرده خدا

وصفِ او را به «لیلةُ‌الاسریٰ»

عارف و عامی از طریقِ وفا

کرد تفسیر، او خدا به خدا

علتِ غائیِ جهانِ وجود

مایهٔ اعتبارِ بود و نبود

هر وجودی ز جودِ او موجود

بندهٔ پاکِ حضرتِ معبود

چمن‌آرایِ گلشنِ وهاب

زینت‌افزایِ منبر و محراب

شرفِ خاک و باد و آتش و آب

باعثِ رتبهٔ اولوا الالباب

موجِ دریایِ قدرتِ احدی

ثمرِ نخلِ هیئتِ صمدی

نعت‌ِ خوانِ نعمتِ ابدی

تحفهٔ زاکیاتِ «لم یلدی»

ای ولیِ خدا! خدایی کن

یعنی از غیب، خودنمایی کن

در جهان کارِ کبریایی کن

از محبان گره‌گشایی کن

کربلا بر حسینت ای سَرور!

تنگ شد آن‌قدر ز جورِ قَدر

که لبِ خشک با دو دیدهٔ تر

شد ز شمشیرِ شِمرِ دون، بی‌سر

هر چه گفت: ای ستمگران! رحمی

می‌دهم بهرِ آب، جان؛ رحمی

کَس چو من نیست در جهان، رحمی

که به دشمن بَرَد امان، رحمی

لیک بر شمرِ دون نکرد اثری

گرچه آهش بسوخت هر جگری

یا علی! گر تو داشتی خبری

همچو «صامت» مدام نوحه‌گری