سام میرزا صفوی
»
تذکرهٔ تحفهٔ سامی
»
صحیفهٔ دوم در ذکر سادات و علما
»
صحیفهٔ اول : در ذکر سادات رفیع الدرجات
»
۱۱۰- میر زینی
از سادات بدخشان بود و سیدی آدمی صفت است این مطلع در منقبت از اوست :
هر گه رسم بخاک در مرتضی علی
جانرا فدا کنم بسر مرتضی علی
این مطلع هم از اوست :
چو حایل میشود زلف سیه بر ماه تابانش
بر عشاق یکسان مینماید کفر و ایمانش
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: میر زینی، شاعری از سادات بدخشان است که به ویژگی‌های برجسته و مذهبی خود می‌بالد. او در اشعارش، به مقام و منزلت امام علی (ع) اشاره می‌کند و جان خود را فدای آن حضرت می‌داند. در دیگر شعرش، به زیبایی زلف معشوق اشاره کرده و تأثیر آن بر عشق و ایمان عاشقان را برجسته می‌سازد. این دو مضمون، نشان‌دهنده تعهد عمیق او به دین و عشق است.
هوش مصنوعی: او از سادات بدخشان بود و به صفات نیکو شناخته میشود. این مطلع در ستایش او است.
هوش مصنوعی: هر بار که به خاک امام علی (ع) می رسم، جانم را فدای او می کنم.
هوش مصنوعی: وقتی که زلف‌های سیاه او بر چهره‌ی تابناک او سایه می‌اندازد، برای عاشقانی که به او نگاه می‌کنند، تفاوتی بین کفر و ایمان وجود ندارد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.