|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
سید متقی و پرهیزکار بود، این مطلع از اوست :
سرمه ای را که بود منت غیری همراه
کور باد آنکه کند چشم بدین سرمه سیاه
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر دربارهٔ امیر ضیایی نیشابوری است که او را به عنوان فردی متقی و پرهیزکار توصیف می‌کند. شاعر با اشاره به سرمه‌ای که به عنوان نماد زیبایی و کمال در نظر گرفته می‌شود، بر اهمیت آن و دوری از چشم‌بدی تاکید دارد. در نهایت، شاعر از دیدن کسی که به زیبایی و کمال او لطمه می‌زند، ابراز نفرت می‌کند.
هوش مصنوعی: سید فردی با تقوا و پرهیزکار بود.
هوش مصنوعی: سرمه‌ای که متعلق به دیگران باشد، برای نابینایی که از آن بهره‌برداری می‌کند، بی‌فایده است. این کلام به ما می‌گوید که اگر کسی به دیگران وابسته باشد، نمی‌تواند از آن چیز به درستی بهره‌مند شود.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.