گنجور

 
 
عریان
محتشم کاشانی

سلاخ که ساختی به پردانی خویش

کار همه جز عاشق زندانی خویش

می‌میرم از انتظار کی خواهی کرد

سلاخی گوسفند قربانی خویش

طالب آملی

«طالب» چه روی پی تن‌آسانی خویش

بازآ، بسر بی‌سر و سامانی خویش

گفتی زکفم طرف رخ حادثه را

زلفی و گریزی از پریشانی خویش

ابوالحسن فراهانی

دانم کنم آرزو حیرانی خویش

سامان کسان و نابسامانی خویش

من عادت زلف یار دارم خواهم

جمعیت دل ها و پریشانی خویش

حزین لاهیجی

تا چند به چنگ غم پنهانی خویش

روزی به شب آرم از گرانجانی خویش؟

یک شب خواهم به کام دل شرح دهم

با زلف تو، احوال پریشانی خویش

مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه