کدام آبله پا عزم این بیابان کرد؟
که خارها همه گردن کشیده‌اند امروز
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
کدام آبله پا عزم این بیابان کرد؟
که خارها همه گردن کشیده‌اند امروز
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به تصویر کشیدن فضای بیابانی و خالی از سکنه است که در آن، خارها به نشانه‌ی دشواری و ناهمواری خودنمایی می‌کنند. این بیابان، از شدت خشونت و طرد شدن، به مکانی نامناسب و خطرناک تبدیل شده است. شاعر با کنایه به «آبله پا» به عدم تمایل و رنجی که ممکن است کسی برای عبور از این بیابان متحمل شود، اشاره دارد. این تصویر، حس تنهایی و دشواری را در ذهن مخاطب به نمایش می‌گذارد.
هوش مصنوعی: کدام مردم یا موجود احمق تصمیم به ورود به این بیابان خطرناک گرفت؟ که در حال حاضر همهٔ خارها به‌تناوب سر بلند کرده‌اند و نشان از دشواری وضعیت دارند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.