یا خم می یا سبو یا خشت یا پیمانه کن
بیش ازین در پا میفکن خاکسار خویش را
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
یا خم می یا سبو یا خشت یا پیمانه کن
بیش ازین در پا میفکن خاکسار خویش را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این تکبیت درخواست عاشقِ خاکسار از معشوق یا ساقی است که او را بیش از این بیثمر زیر پا نیندازد. بر پایهٔ این تصور که خاکِ آدمی را کوزهگر به ظرف بدل میکند، عاشق میخواهد خاکش به خم و سبو و خشت و پیمانهٔ شراب تبدیل شود. به این ترتیب خواری و پایمالشدنِ بیهوده را با سودمندیِ خاک در خدمت می و میخانه مقایسه میکند.
هوش مصنوعی: شاعر خطاب به معشوق یا ساقی (یا آفریدگار) میگوید: من که خاکسار و افتادهٔ توام، خاکم را به کاری بیاور؛ یا از آن خم شراب بساز، یا سبو، یا خشتِ سرِ خم، یا پیمانه. بیش از این مرا خوار و پایمال زیر پایت میفکن. اشاره به این باور است که خاکِ مردگان را کوزهگران به ظرف و خشت بدل میکنند، و عاشق ترجیح میدهد خاکش دستکم در خدمت میخانه باشد تا آنکه بیحاصل لگدمال شود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.