ز تیغش خونبهای دل به صد امید می خواهم
چه گستاخم که خون شبنم از خورشید می خواهم
به صد لب چون نخندد بخت بر امید نایابم؟
نبات از سرو می جویم، ثمر از بید می خواهم
چو شبنم صاف از قید تعلق کرده ام خود را
همین روی دلی از پرتو خورشید می خواهم
به من تکلیف آب زندگی کردن، بود کشتن
ترا ای خضر در قید جهان جاوید می خواهم
سرو برگ شکفتن نیست همچون غنچه ام صائب
دلی از واشدن پیکان صفت نومید می خواهم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از خواستههای ناممکن و دلگرفتگی خود سخن میگوید. خونبها خواستن از تیغ معشوق را به خونبها خواستن شبنم از خورشید و میوه خواستن از بید تشبیه میکند. سپس از وارستگی خود مانند شبنم میگوید و زندگی جاوید را برای خود همچون مرگ میداند و آن را به خضر وامیگذارد. در پایان دلی بسته و نومید از گشایش، مانند پیکان، را آرزو میکند.
هوش مصنوعی: با صد امید از شمشیر معشوق، خونبهای دلِ کشتهام را میخواهم. چه گستاخم؛ مانند این است که شبنم خونبهای خود را از خورشیدی که او را نابود کرده بخواهد.
هوش مصنوعی: چرا بخت با صد لب بر امید ناممکن من نخندد؟ من از سرو شیرینی و نبات میجویم و از بیدِ بیثمر میوه میخواهم؛ یعنی چیزی میخواهم که هرگز به دست نمیآید.
هوش مصنوعی: مانند شبنم خود را از بند دلبستگیها پاک و رها کردهام و از پرتو خورشید فقط توجه و روی خوش دل میخواهم.
هوش مصنوعی: اگر مرا به نوشیدن آب حیات وادارند، مرا کشتهاند. ای خضر، این تو هستی که میخواهم تا ابد در بند جهان بمانی؛ یعنی زندگی جاوید برای من نه نعمت که عذاب است.
هوش مصنوعی: صائب، مانند غنچه آمادگی و شوق شکفتن ندارم. دلی میخواهم که مانند پیکان از گشوده شدن نومید باشد؛ یعنی دلی بسته که هرگز باز و شاد نشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.