حرف آن زلف از دل دیوانه ما شد بلند
این شب کوتاه از افسانه ما شد بلند
حلقه ها در گوش مرغان حرم خواهد کشید
بانگ ناقوسی که از بتخانه ما شد بلند
نغمه شوخی که زد بر کاسه منصور سنگ
دور اول از لب پیمانه ما شد بلند
آسمان سنگدل را چشم اشک آلود ساخت
دود آهی کز مصیبت خانه ما شد بلند
کرد شهری هر کجا دیوانه ای در دشت بود
شورشی کز بازی طفلانه ما شد بلند
خون دل را پیش ازین می داشتند از هم دریغ
این صلا از گوشه میخانه ما شد بلند
خاکساری بود چون اکسیر مستور از نظر
این غبار از آستان خانه ما شد بلند
خودستایی نیست کار عشق، ورنه دست شمع
بهر دامنگیری پروانه ما شد بلند
گردن آهونگاهان اینقدر رعنا نبود
از تماشای دل دیوانه ما شد بلند
ناله جانسوز، صائب در غبار سرمه بود
این ترنم چون سپند از دانه ما شد بلند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این غزل، شاعر در هر بیت پدیدهای را به خود و عشق خود نسبت میدهد و ردیف «ما شد بلند» آن را تکرار میکند. افسانهٔ زلف یار، ناقوسی که مرغان حرم را بنده میکند، شور منصور، آهی که آسمان را میگریاند، خاکساری و نالهٔ جانسوز همه از ما آغاز شدهاند. در بیت هفتم شاعر یادآوری میکند که خودستایی کار عشق نیست، اما باز اشاره میکند که معشوق خود در پی عاشق بوده است.
هوش مصنوعی: سخن از زلف دراز یار از دل دیوانهٔ ما بالا گرفت و دامنهدار شد. این شب کوتاه هم با افسانهگویی ما دراز شد؛ یعنی قصهٔ عشق ما مانند زلف یار بیپایان است.
هوش مصنوعی: بانگ ناقوسی که از بتخانهٔ ما برخاست، پرندگان حرم را هم حلقهبهگوش و بندهٔ خود خواهد کرد. یعنی آوازهٔ عشق ما زاهدان و پارسایان کعبه را نیز اسیر میکند.
هوش مصنوعی: آن نغمهٔ گستاخانهای که کاسهٔ منصور حلاج را شکست و او را بر سر دار برد، نخستین بار از لب پیمانهٔ ما برخاست. یعنی سرمستی و رازگویی عاشقانه از ما آغاز شد.
هوش مصنوعی: دود آهی که از خانهٔ مصیبتزدهٔ ما برخاست، چشم آسمان سنگدل را هم اشکآلود کرد؛ همانگونه که دود چشم را به اشک میآورد.
هوش مصنوعی: هیاهویی که از بازی کودکانهٔ ما برخاست، هر دیوانهای را که در بیابان بود به شهر کشاند. یعنی شور ما چنان بود که دیوانگان بیاباننشین را هم به تماشا آورد.
هوش مصنوعی: پیش از این مردم خون دل خود را از یکدیگر دریغ میکردند. این دعوت به بخشیدن و همدردی نخستین بار از گوشهٔ میخانهٔ ما بلند شد.
هوش مصنوعی: خاکساری و فروتنی مانند کیمیا از چشمها پنهان بود. این گرد و غبار فروتنی از آستان خانهٔ ما برخاست و آشکار شد.
هوش مصنوعی: خودستایی کار عشق نیست؛ وگرنه میگفتیم که خود شمع دست بلند کرد تا دامن پروانهٔ ما را بگیرد. یعنی معشوق خودش طالب ما بود، ولی عاشق نباید به آن ببالد.
هوش مصنوعی: گردن زیبارویان آهوچشم پیش از این چنین برافراشته و خوشقامت نبود. از گردن کشیدن برای تماشای دل دیوانهٔ ما بلند شد؛ یعنی جلوهٔ عشق ما آنان را مغرور و سرفراز کرد.
هوش مصنوعی: صائب، نالهٔ جانسوز پیش از این خاموش بود، گویی در غبار سرمه پنهان مانده بود؛ چون سرمه را مایهٔ گرفتگی آواز میدانستند. این ترانهٔ سوزان از دانهٔ ما برخاست، چنانکه از دانهٔ اسپند بر آتش صدا برمیخیزد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
شور مستی از دل دیوانهٔ ما شد بلند
بانگ نوشانوش از میخانه ما شد بلند
سیل عشق آغاز ویرانی، نخست از ما نهاد
اول این گرد از دل دیوانه ما شد بلند
گشت کیفیت دو بالا از دل ما درد را
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.