گفت سوزن با رفوگر وقت شام
شب شد و آخر نشد کارت تمام
روز و شب، بیهوده سوزن میزنی
هر دمی، صد زخم بر من میزنی
من ز خون، رنگین شدم در مشت تو
بسکه خون میریزد از انگشت تو
زینهمه نخهای کوتاه و بلند
گه شدم سرگشته، گاهی پایبند
گه زبون گردیدم و گه ناتوان
گه شکستم، گه خمیدم چون کمان
چون فتادم یا فروماندم ز کار
تو همی راندی به پیشم با فشار
میبری هر جا که میخواهی مرا
میفزائی کار و میکاهی مرا
من بسر، این راه پیمودم همی
خون دل خوردم، نیاسودم دمی
گاهم انگشتانه میکوبد بسر
گاه رویم میکشد، گاه آستر
گر تو زاسایش بری گشتی و دور
بهر من، آسایشی باشد ضرور
گفت در پاسخ رفوگر کای رفیق
نیست هر رهپوی، از اهل طریق
زین جهان و زین فساد و ریو و رنگ
تو چه خواهی دید با این چشم تنگ
روز میبینی تو و من روزگار
کار میبینی تو و من عیب کار
تو چه میدانی چه پیش آرد قضا
من هدف بودم قضا را سالها
ناله تو از نخ و ابریشم است
من خبردارم که هستی یکدم است
تو چه میدانی چها بر من رسید
موی من شد زین سیهکاری سفید
سوزنی، برتر ز سوزن نیستی
آگهی از جامه، از تن نیستی
من نهان را بینم و تو آشکار
تو یکی میدانی، اما من هزار
من درینجا هر چه سوزن میزنم
سوزنی بر چشم روشن میزنم
من چو گردم خسته، فرصت بگذرد
چون گذشت، آنگه که بازش آورد
چونکه تن فرسودنی و بینواست
گر هم از کارش بفرسائی، رواست
چون دل شوریده روزی خون شود
به کاز آن خون، چهرهای گلگون شود
دیده را چون عاقبت نادیدن است
به که نیکو بنگرد تا روشن است
از چه وامانم، چو فرصت رفتنی است
چون نگویم، کاین حکایت گفتنی است
خرقهها با سوزنی کردم رفو
سوزنی کن خرقهٔ دل دوخت کو
خون دگر شد، خون دل خوردن دگر
تو ندیدی پارگیهای جگر
پارهٔ هر جامه را سوزن بدوخت
سوزنی صد رنگ پیراهن بدوخت
پارهٔ جان در رگ و بند است و پی
سوزنش کی چاره خواهد کرد، کی
سوزنی باید که در دل نشکند
جای جامه، بخیه اندر جان زند
جهد را بسیار کن، عمر اندکی است
کار را نیکو گزین، فرصت یکی است
کاردانان چون رفو آموختند
پارههای وقت بر هم دوختند
عمر را باید رفو با کار کرد
وقت کم را با هنر، بسیار کرد
کار را از وقت، چون کردی جدا
این یکی گردد تباه، آن یک هبا
گرچه اندر دیده و دل نور نیست
تا نفس باقی است، تن معذور نیست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، سوزن با رفوگر گفتگو میکند و از درد و رنج خود میگوید که هر روز و شب تحت فشار و زخمهای رفوگر است. او به ضعف و ناتوانی خود اشاره میکند و از رفوگر میخواهد تا کمی آسایش به او دهد. رفوگر پاسخ میدهد که در این دنیا هیچ رهپوی حقیقی نمیتواند از فساد و زرق و برقهای آن فرار کند. او توضیح میدهد که سوزن تنها به ظاهر مینگرد، در حالی که حقیقت عمیقتر و پنهانتری در حیات نهفته است. در انتها، شعری در خصوص ضرورت کار کردن در فرصت کم و اهمیت خلاقیت در زندگی مطرح میشود؛ به طوری که باید از عمر محدود به درستی استفاده کرد و هنر خود را در هنگام کمبود وقت به کار گرفت.
هوش مصنوعی: سوزن به رفوگر گفت که وقت شام است و کار تو هنوز تمام نشده است.
هوش مصنوعی: تو در طول روز و شب به طور بیهوده، با سوزن زخم میزنی و هر لحظه به من آسیب میزنی.
هوش مصنوعی: من به خاطر فشار و زخمهایم در دست تو به شدت آزردهام، زیرا به قدری از انگشت تو خون میریزد که باعث رنگین شدن جسم من شده است.
هوش مصنوعی: از میان این نخهای کوتاه و بلند در گاهی دچار سردرگمی میشوم و گاهی به چیزی وابسته و پایبند میگردم.
هوش مصنوعی: گاهی از شدت فشار و ناتوانی زبانم بسته میشود و گاهی چنان ضعیف میشوم که نمیتوانم راست بایستم. در مواقعی هم به قدری درمانده میشوم که مانند کمانی که شکسته و خم شده است، از توان میافتم.
هوش مصنوعی: زمانی که از کار تو میافتم یا بیحرکت میمانم، تو با شدت و فشار همواره مرا به جلو میراندهای.
هوش مصنوعی: تو هر جا که بخواهی مرا میبری و به کارهایم میافزایی و گاهی هم مرا بیکار میکنی.
هوش مصنوعی: من در این راه آمدهام و برای رسیدن به هدفم سختیها و دردهای زیادی را تحمل کردهام و هرگز لحظهای از حرکت باز نایستادهام.
هوش مصنوعی: گاهی وضع من به گونهای است که انگشتری بر سرم میکوبد و گاهی خودم را به جلو میکشم، گاهی هم تکیهگاه و حامیام را از دست میدهم.
هوش مصنوعی: اگر تو از آسایش خود دور شوی و به خاطر من، آسایشی برایم لازم است.
هوش مصنوعی: رفوگر (دوست و همراه) میگوید که هر کسی که در این مسیر (طریق) قدم میگذارد، اهل آن نیست و نمیتواند به آسانی در این راه پیش برود.
هوش مصنوعی: با توجه به این دنیای پر از فساد و فریب و رنگ و لعاب، تو با این دیدگاه محدود چه چیزی میتوانی ببینی؟
هوش مصنوعی: تو فقط ظاهر زندگی را میبینی، در حالی که من در حال مشاهدهٔ عیوب و نواقص این زندگی هستم.
هوش مصنوعی: تو چه میدانی که قضا (سرنوشت) چه بر سر من میآورد، من چندین سال هدف قضا بودهام و از نقشههای آن خبر دارم.
هوش مصنوعی: تو به خاطر مشکلات و ناراحتیهایی که داری، شکایت میکنی و ناله میکنی، اما من میدانم که همهی اینها فقط به خاطر سستی و ناپایداری زندگیست.
هوش مصنوعی: تو از حال و روز من خبر نداری، اما مشکلات و بدبختیها باعث شده موی من بهدلیل این درد و رنج، سفید شود.
هوش مصنوعی: تو در مقام سوزن هیچ ارزشی نداری و از آنچه درون این تن نهفته است، بیخبر هستی. فقط به ظاهرهائی که میبیند توجه داری و از آنچه در درون است، اطلاعی نداری.
هوش مصنوعی: من توانایی دیدن رازها و باطنها را دارم، در حالی که تو فقط آنچه را که پیداست میبینی. تو به یک حقیقت آگاهی داری، اما من به هزار حقیقت دیگر پی بردهام.
هوش مصنوعی: من هر چه تلاش میکنم و کاری میکنم، نتیجهاش به شخصی که در موقعیت بهتری قرار دارد میرسد و او از آن بهرهمند میشود.
هوش مصنوعی: زمانی که من خسته شوم و فرصتها از دست بروند، وقتی که زمان سپری شد، دیگر نمیتوان آن فرصتها را دوباره به دست آورد.
هوش مصنوعی: وقتی که بدن خسته و ناتوان است، اگر از کار کردنش دست بکشی، اشکالی ندارد.
هوش مصنوعی: وقتی دل آشفته و بیقرار دچار ناراحتی شود، آن ناراحتی و درد به شکل اشک و خون از او بیرون میآید و در نتیجه چهرهاش به رنگ گل سرخ در میآید.
هوش مصنوعی: چشمهایی که به نتیجهی نادیده بودن عادت کردهاند، بهتر است چیزهای خوب را ببینند تا حقیقت برایشان روشنتر شود.
هوش مصنوعی: من از چه چیزی ماندهام، در حالیکه فرصت از دست میرود؛ چرا که این داستانی است که باید بیان کنم.
هوش مصنوعی: من با سوزن پارچهها را ترمیم کردم، حالا تو هم با سوزن دلت را وصله بزن.
هوش مصنوعی: درد و ناراحتی رو به تغییر است و حالا کسی که دلی شکسته دارد، باید مانند خون دل خوردن، با این حال جدید و تغییر یافته کنار بیاید. تو که درک نکردی چقدر جگرش پاره شده است.
هوش مصنوعی: پارهٔ هر لباسی را با سوزنی دوختند و سوزنها برای دوختن پیراهنی با صد رنگ استفاده شدند.
هوش مصنوعی: جان انسان مانند یک پارچه است که در رگها و بندهای بدنش وجود دارد، و هیچ بهانه یا راهحل برای ترمیم آن وجود ندارد؛ یعنی نمیتوان به راحتی جان را اصلاح کرد.
هوش مصنوعی: سوزنی که باید بر دل آسیب بزند، نمیتواند در لباس پاره جایی داشته باشد؛ بلکه باید در جان انسان بخیهای بزند، اشاره به این دارد که درد و رنج واقعی باید به عمق زندگی و وجود انسان برسد، نه تنها به ظواهر.
هوش مصنوعی: سخت تلاش کن، چون عمر کوتاه است؛ کار را با دقت و کیفیت انجام بده، زیرا فرصت انجام آن فقط یک بار فراهم میشود.
هوش مصنوعی: اساتید و حرفهایها وقتی فن رفو را یاد گرفتند، تکههای زمانی را که از دست رفته بود با هم جمع کردند و از آن بهرهبرداری کردند.
هوش مصنوعی: عمر را باید بهگونهای صرف کرد که مانند رفو کردن باشد، یعنی با دقت و کارایی، و از وقتی که کم است، باید با مهارت و هنر بهرهبرداری بیشتری داشت.
هوش مصنوعی: اگر کار را از زمان جدا کنی، این کار به هدر میرود و آن زمان نیز از بین میرود.
هوش مصنوعی: هرچند که در دل و چشم انسان نور و روشنایی وجود ندارد، اما تا زمانی که زندگی ادامه دارد، بدن هیچ عذری ندارد و باید در تلاش باشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.