از ساحت پاک آشیانی
مرغی بپرید سوی گلزار
در فکرت توشی و توانی
افتاد بسی و جست بسیار
رفت از چمنی به بوستانی
بر هر گل و میوه سود منقار
تا خفت ز خستگی زمانی
یغماگر دهر گشت بیدار
تیری بجهید از کمانی
چون برق جهان ز ابر آذار
گردید نژند خاطری شاد
چون بال و پرش تپید در خون
از یاد برون شدش پریدن
افتاد ز گیرودار گردون
نومید ز آشیان رسیدن
از پر سر خویش کرد بیرون
نالید ز درد سر کشیدن
دانست که نیست دشت و هامون
شایستهٔ فارغ آرمیدن
شد چهرهٔ زندگی دگرگون
در دیده نماند تاب دیدن
مانا که دل از تپیدن افتاد
مجروح ز رنج زندگی رست
از قلب بریده گشت شریان
آن بال و پر لطیف بشکست
وان سینهٔ خرد خست پیکان
صیاد سیه دل از کمین جست
تا صید ضعیف گشت بیجان
در پهلوی آن فتاده بنشست
آلوده بخون مرغ دامان
بنهاد به پشتواره و بست
آمد سوی خانه شامگاهان
وان صید بدست کودکان داد
چون صبح دمید، مرغکی خرد
افتاد ز آشیانه در جر
چون دانه نیافت، خون دل خورد
تقدیر، پرش بکند یکسر
شاهین حوادثش فرو برد
نشنید حدیث مهر مادر
دور فلکش بهیچ نشمرد
نفکند کسیش سایه بر سر
نادیده سپهر زندگی، مرد
پرواز نکرده، سوختش پر
رفت آن هوس و امید بر باد
آمد شب و تیره گشت لانه
وان رفته نیامد از سفر باز
کوشید فسونگر زمانه
کاز پرده برون نیفتد این راز
طفلان بخیال آب و دانه
خفتند و نخاست دیگر آواز
از بامک آن بلند خانه
کس روز امل نکرد پرواز
یکباره برفت از میانه
آن شادی و شوق و نعمت و ناز
زان گمشدگان نکرد کس یاد
آن مسکن خرد پاک ایمن
خالی و خراب ماند فرجام
افتاد گلش ز سقف و روزن
خار و خسکش بریخت از بام
آرامگهی نه بهر خفتن
بامی نه برای سیر و آرام
بر باد شد آن بنای روشن
نابود شد آن نشانه و نام
از گردش روزگار توسن
وز بدسری سپهر و اجرام
دیگر نشد آن خرابی آباد
شد ساقی چرخ پیر خرسند
پر دید ز خون چو ساغری را
دستی سر راه دامی افکند
پیچاند به رشتهای سری را
جمعیت ایمنی پراکند
شیرازه درید دفتری را
با تیشهٔ ظلم ریشهای کند
بر بست ز فتنهای دری را
خون ریخت بکام کودکی چند
برچید بساط مادری را
فرزند مگر نداشت صیاد؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، به داستان پرندهای اشاره میشود که با شوق و امید از آشیان خود بیرون میرود و برای جستجوی غذا و زندگی بهتر به پرواز درمیآید. اما در اثر حادثهای ناگوار به دام صیادی میافتد و جان خود را از دست میدهد. این پرنده نماد آرزوها و امیدهایی است که در دنیای خشن و غیرقابل پیشبینی سرنوشتی تلخ به آنها میرسد. در نهایت، آشیان او و زندگی رویایی که داشت، به ویرانی و یأس تبدیل میشود و از آنجا به یاد و خاطرهای بیصدا بدل میشود. زندگی به تکرار همیشگی خود ادامه میدهد و هیچکس برای یادآوری این شادیها و خوشیها اقدام نمیکند.
هوش مصنوعی: مرغی از جایی که پاک و بینقص بود، به سمت باغی زیبا و خوشبو پرواز کرد.
هوش مصنوعی: تو در فکر و خیال خود به شدت مشغول شدی و بسیار تلاش کردی.
هوش مصنوعی: پرندهای از چمن به سمت باغی رفته و بر روی هر گل و میوهای نشسته و از آنها تغذیه میکند.
هوش مصنوعی: یغماگر زمان به خواب رفت تا از خستگی کمی استراحت کند، اما ناگهان بیدار شد.
هوش مصنوعی: تیر تند و ناگهانی از کمان پرتاب شد، مانند برقی که از ابرهای عذاب میتابد و به سرعت و شدت نمایان میشود.
هوش مصنوعی: خاطری نگران و غمگین به شادی مبدل شد.
هوش مصنوعی: زمانی که بالها و پرهای او از شدت غم و اندوه آسیب دیده و سرخ شده، شوق و توان پرواز از یادش رفته است.
هوش مصنوعی: با ناامیدی از چنگال چرخ روزگار و مشکلات زندگی، از سرنوشت خود دور افتاده و به ویرانی آشیانهاش رسیده است.
هوش مصنوعی: از شدت ناراحتی و غم، سرش را از روی خود جدا کرد و به فریاد و ناله پرداخت که به خاطر تحمل درد و رنج، به این حال دچار شده است.
هوش مصنوعی: او متوجه میشود که دشت و هامون (منطقهای بیابانی) برای استراحت و آرامش مناسب نیستند و نباید در این مکانها آسوده خاطر و بیخبر از مشکلات زندگی زندگی کرد.
هوش مصنوعی: زندگی تغییر کرده و چهرهٔ آن دگرگون شده است، بهطوریکه دیگر در چشمها هیچگونه قدرتی برای دیدن آن باقی نمانده است.
هوش مصنوعی: تا زمانی که دل از زنده بودن و تپیدن باز بماند، زندگی از بین میرود و دیگر نشانی از حیات باقی نمیماند.
هوش مصنوعی: مجروح از درد زندگی، از قلبی که بریده شده، رهایی یافت و شریانهایش قطع شد.
هوش مصنوعی: پر و بال نرم و لطیف او (پرنده یا موجودی) شکست و سینهٔ کوچک او در برابر تیر و ضربه خسته و آسیبدیده شد.
هوش مصنوعی: صیاد با دل تیره و ناامید از کمین خود بیرون آمد تا شکار ضعیف و بیجان را بگیرد.
هوش مصنوعی: صیاد، در کنار آن پرندهٔ زخمخورده نشسته است و بدنش به خون آن پرندهای که در دام افتاده، آلوده شده است.
هوش مصنوعی: او (شخصی که مشخص نیست)، شکار را روی دوش خود گذاشت و به سمت خانهاش در غروب حرکت کرد.
هوش مصنوعی: آن طعمه (یا شکار) را به دست بچهها سپرد.
هوش مصنوعی: وقتی صبح با روشنیاش رسید، مرغکی کوچک از آشیانهاش به زمین افتاد و در درد و رنج قرار گرفت.
هوش مصنوعی: مرغک وقتی که نتوانست دانهای پیدا کند، به شدت حسرت و غم دل را احساس میکند و این وضعیت موجب میشود که تمام وجودش متاثر شود و از خود خارج گردد.
هوش مصنوعی: شاهین که به حوادث و اتفاقات ناگوار شبیه است، مادرش (که مهر و محبت او را نشان میدهد) را فراموش کرده و از او بیخبر است.
هوش مصنوعی: دوران و سرنوشت او (انسان) را هیچکس حساب نکرد و از هیچ کسی سایهای بر سرش نیفتاد، یعنی نتوانسته است حمایتی از دیگران را احساس کند.
هوش مصنوعی: زندگی و زمان را نادیده گرفتهاند، مانند پرندهای که هرگز پرواز نکرده و به خاطر این بیتحرکی، جسم او در آتش غم و حسرت میسوزد.
هوش مصنوعی: آرزوها و امیدها از بین رفت و به فراموشی سپرده شد.
هوش مصنوعی: شب آمد و لانهٔ (آشیانهٔ) من تاریک شد و آن کسی که رفته بود، از سفر بازنگشت.
هوش مصنوعی: فردی که در اینجا به فسونگر زمانه اشاره شده، تلاش میکند تا رازی را که برملا شده، به گونهای حفظ کند که دیگران متوجه آن نشوند.
هوش مصنوعی: کودکان در خیال آب و دانه خوابشان برده و دیگر صدایی از آنها بلند نمیشود.
هوش مصنوعی: از بالای آن خانهٔ بلند، کسی به امید آینده نتوانست پرواز کند.
هوش مصنوعی: شادی و شوق و نعمت و لذتی که در آنجا وجود داشت، ناگهان از میان رفت.
هوش مصنوعی: هیچکس از گمشدگان یاد نکرد.
هوش مصنوعی: آن خانهٔ کوچک و بیخطر و پاک، در نهایت خالی و ویران باقی ماند.
هوش مصنوعی: گلها از سقف و پنجره به زمین افتادند و علفهای هرز و خارها از بام روییدند و پراکنده شدند.
هوش مصنوعی: آشیانهای که دیگر برای خواب یا زندگی نیست، نه سقفی دارد و نه جایی برای استراحت و آرامش.
هوش مصنوعی: آن بنا و علامت روشنی که روزگاری وجود داشت، اکنون به باد رفته و از بین رفته است.
هوش مصنوعی: به خاطر چرخش روزگار و بدبختیهای ناشی از آسمان و ستارهها، این وضع پیش آمده است.
هوش مصنوعی: خرابی که زمانی آباد و سرسبز بود، دیگر به حالت خوبش باز نمیگردد.
هوش مصنوعی: ساقی که در اینجا نماد زمان یا گردش روزگار است، به خاطر مشاهدهٔ خیری که در حال حاضر وجود دارد، خوشحال و راضی شده و خون را مانند شرابی در ساغر میبیند.
هوش مصنوعی: دستی بر سر راه دام، تلهای گذاشت و سری را به رشتهای (نخ) کشید.
هوش مصنوعی: جمعیت سالم و امن، از هم پاشیده و متفرق شد و این باعث شد که نظم و ساختار خوبی را که داشتند، از بین ببرد.
هوش مصنوعی: با تیشهٔ ظلم، ریشهای از یک درخت یا پایهای بر اثر فتنهای ویران میشود.
هوش مصنوعی: بر اثر ظلم و ستم، خون تعدادی از کودکان بر زمین ریخته شد و این باعث شد که زندگی مادری به نابودی کشیده شود.
هوش مصنوعی: صیاد (شکارچی پرنده) مگر فرزندی نداشت؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۷ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.