عاشقان درد کش را دردی میخانه ده
از قدح کاری نیاید، بعد ازین پیمانه ده
جان ما بر باد خواهد رفت، ساقی، یکزمان
بادهای گر میدهی، بر یاد آن جانانه ده
هر حریفی را به قدر حال او تیمار کن
طوطیان را شکر آر و ماکیان را دانه ده
چون شود خوابت گران دست سبک روحی بگیر
و آن دگرها را سبکتر سر به سوی خانه ده
آن سر زلف چو زنجیر، ار چه کاری مشکلست
یک زمان در دست این آشفتهٔ دیوانه ده
ای که منکر میشوی سوز دل ریش مرا
پرتو آن شمع بین و ترک این پروانه ده
کنج این ویرانه بیگنجی نباشد اوحدی
مست گشتی، خیز و آوازی درین ویرانه ده



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از ساقی میخواهد که به عاشقان دُردنوش پیمانهٔ پر بدهد، به یاد معشوق باده بنوشاند و هر کس را به اندازهٔ ظرفیتش بنوازد. سپس از زلف زنجیرمانند یار برای دیوانهٔ عاشق سخن میگوید و منکرِ سوز دل خود را به دیدن پرتو شمعِ جمال معشوق فرامیخواند. در پایان خود را دلداری میدهد که در ویرانهٔ دل گنجی نهفته است و مستانه به آواز خواندن در آن دعوت میکند.
هوش مصنوعی: ای ساقی، به عاشقانی که دُرد مینوشند از تهِماندهٔ میخانه بده. با قدح کوچک کاری از پیش نمیرود؛ از این پس با پیمانهٔ بزرگ بده.
هوش مصنوعی: ای ساقی، جان ما بهزودی بر باد میرود. اگر لحظهای باده میدهی، آن را به یاد آن معشوق جانانه بده.
هوش مصنوعی: به هر همپیالهای به اندازهٔ حال و ظرفیتش برس. برای طوطیان شکر بیاور و به مرغان خانگی دانه بده؛ یعنی هر کس را درخور شایستگیاش بنواز.
هوش مصنوعی: هرگاه خوابت سنگین شد، دست یک همدم سبکروح و خوشطبع را بگیر و دیگران را زودتر روانهٔ خانه کن.
هوش مصنوعی: هرچند کار دشواری است، آن سر زلفِ زنجیرمانند را لحظهای به دست این دیوانهٔ پریشان بده. دیوانه را با زنجیر میبندند و زلف یار زنجیر اوست.
هوش مصنوعی: ای کسی که سوز دل زخمی مرا انکار میکنی، روشنی آن شمع را ببین و دیگر این پروانه را سرزنش مکن. اگر جمال معشوق را ببینی، عاشق را معذور میداری.
هوش مصنوعی: ای اوحدی، گوشهٔ این ویرانه بیگنج نیست. اکنون که مست شدهای، برخیز و در این ویرانه آوازی سر بده.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
یارب از نسرین، چراغ لاله را پروانه ده
دود ریحان را زگل، جوشی در آتشخانه ده
سنبل این دشت، بوی زلف لیلی می دهد
طره اش را از نسیم بید مجنون، شانه ده
می زند واعظ به سرمستان بزم عشق، طعن
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.