میخانه را بگشای در، کامروز مخمور آمدم
نزدیک من نه جام می، کز منزل دور آمدم
شهر پدر بگذاشتم، نقشی دگر برداشتم
خود را چو ماتم داشتم، بیخود درین سور آمدم
بودم قدیمی خویش تو، از مذهب و از کیش تو
منزل به منزل پیش تو، زان شاد و مسرور آمدم
درگاه و در بیگاه من، دانم بریدن راه من
کز حضرت آن شاه من، با خط و دستور آمدم
بازم جفا چندین مکن، مسکین مدان، مسکنین مکن
ابرو ز من پر چین مکن، کز پیش فغفور آمدم
هر چند بینی جوش من، فریاد نوشانوش من
یکسو منه سر پوش من، کز خلق مستور آمدم
من بر جهودان دغل، مشکل توانم کرد حل
زیرا که لوح اندر بغل، این ساعت از طور آمدم
با آنکه کرد این منزلم، هم صحبت آب و گلم
از نار کی ترسد دلم؟ کز عالم نور آمدم
ره پیش آن خوانم بده، آبم مبر، نانم بده
دارو و درمانم بده، زیرا که رنجور آمدم
با او روم در پیرهن، بی او نیابم در کفن
تا تو نپنداری که: من از دوست مهجور آمدم
خواهد ز روی ارتقا، رفتن برین بام بقا
میدان که: میخواهم لقا، چون فارغ از حور آمدم
ببریدم از ماهی چنان، با ناله و آهی چنان
وانگاه من راهی چنان، شبهای دیجور آمدم
چون اوحدی در کوی دل، تامن شنیدم بوی دل
هر جا که کردم روی دل، فیروز و منصور آمدم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: گوینده چون مسافری خمار از راهی دور به در میخانه میرسد و ساقی را میخواند که در بگشاید و جام بدهد. او خود را خویش دیرین دوست، فرستادهٔ شاه با فرمان، حامل لوح از طور و برآمده از عالم نور معرفی میکند تا نشان دهد روحش از جهان برین آمده و از آتش و جفا نمیهراسد. سپس بیماری و نیاز خود را بازمیگوید، از حور بهشت چشم میپوشد و تنها دیدار دوست را میخواهد، و در پایان اوحدی پیروزی خود را از رهگذر پیروی از دل میداند.
هوش مصنوعی: در میخانه را باز کن، زیرا امروز خمار و تشنهٔ شراب آمدهام؛ جام می را نزد من بگذار که از راهی دور رسیدهام. در معنای عرفانی، میخانه درگاه عشق و حقیقت است و راه دور، سفر روح از عالم بالا.
هوش مصنوعی: شهر و دیار پدری را رها کردم و صورت و حالی دیگر به خود گرفتم؛ خود را سوگوار میدانستم، اما بیخود و از خود رسته به این جشن و شادی رسیدم.
هوش مصنوعی: من از دیرباز آشنا و خویشاوند تو و همدین و همآیین تو بودم؛ منزل به منزل به سوی تو آمدم و از همین رو شاد و خرسند رسیدهام.
هوش مصنوعی: در هر وقت، چه بههنگام و چه بیهنگام، میدانم چگونه راهم را بپیمایم، زیرا از درگاه آن شاه خود با فرمان و اجازهنامه آمدهام.
هوش مصنوعی: باز اینهمه بر من ستم مکن، مرا فقیر و بیارزش مپندار و خوار مساز، و از من روی درهم مکش، زیرا از نزد فغفور (پادشاه چین، یعنی صاحب شکوه و مقام) آمدهام.
هوش مصنوعی: هرچند جوش و خروش و بانگ بادهٔ پیاپینوشیدن مرا میبینی، پوشش و پردهٔ مرا کنار مزن و رازم را فاش مکن، زیرا از چشم مردم پنهان آمدهام.
هوش مصنوعی: من میتوانم دشواری و نیرنگ یهودیان فریبکار را حل کنم، زیرا همین اکنون مانند موسی لوح در بغل از کوه طور آمدهام؛ یعنی حجت و پیام الهی با من است.
هوش مصنوعی: با آنکه این منزل دنیا مرا همنشین آب و گل یعنی تن خاکی کرده است، دلم از آتش نمیهراسد، زیرا از جهان نور آمدهام.
هوش مصنوعی: مرا به سفرهٔ آن بزرگوار راه بده، آبرویم را مبر و نانم بده، و دارو و درمانم ببخش، زیرا بیمار و رنجور آمدهام.
هوش مصنوعی: با دوست در یک پیراهن، یعنی در نهایت نزدیکی، میروم و بی او حتی در کفن هم آرام نمیگیرم؛ چنین است تا گمان نکنی که از دوست جدا و دور افتادهام.
هوش مصنوعی: جانم میخواهد با عروج و بالا رفتن به بام جاودانگی برسد؛ بدان که من دیدار دوست را میخواهم، زیرا از حوریان بهشت بینیاز و دلکنده آمدهام.
هوش مصنوعی: از چنان ماهرویی با آنهمه ناله و آه جدا شدم و آنگاه چنین راهی را در شبهای بسیار تاریک پیموده و آمدهام.
هوش مصنوعی: اوحدی میگوید: از وقتی که در کوی دل بوی دل را شنیدم، به هر سو که روی دل کردم پیروز و کامیاب بودم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.