تو دامن از کف من دوش در کشیدی و گفتم
که: آستین تو بوسم، بر آستان تو افتم
دلم چو غنچه سحرگاه تنگ بود و به مهرت
ز دیده اشک ببارید و من چو گل بشکفتم
ز طیره بر نظرم نیز راه خواب ببستی
چو یک دو روز بدیدی که با خیال تو جفتم
هزار تلخ بگویی مرا و چون بر مردم
فغان کنم ز تو،منکر شوی که: هیچ نگفتم
ز رنگ گونهٔ زردم چو روز گشت هویدا
اگر چه راز دل خود ز چند گونه نهفتم
درین فراق چه شبها که مردمان محلت
ز نالهٔ من مسکین نخفتهاند و نخفتم!
چه قصها که گذشت از فراق روی تو بر من
عجب! که این همه بگذشت و عبرتی نگرفتم!
دل مرا به سر زلف تابدار مشوران
که چون ز پای در آیم دگر به دست نیفتم
ز اوحدی گل رخسار خود نهفته چه داری؟
بیا، که مهرهٔ دل را به خار هجر تو سفتم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از معشوقی شکایت میکند که دیشب دامن از دستش کشید و رفت، خواب را از چشمش گرفت، سخنان تلخ گفت و آن را انکار کرد. او از رازی میگوید که با وجود پنهانکاری از زردی چهرهاش آشکار شد و از شبهایی که نالهاش همسایگان معشوق را بیدار نگه داشت. با این همه از رنجها پند نگرفته و همچنان دلبسته است؛ در پایان از معشوق میخواهد روی خود را از اوحدی پنهان نکند، چون دلش از هجر او زخمی است.
هوش مصنوعی: دیشب تو دامنت را از دست من بیرون کشیدی و رفتی، در حالی که من گفتم میخواهم آستینت را ببوسم و بر آستانهٔ درت بیفتم.
هوش مصنوعی: سحرگاه دلم مانند غنچه گرفته و تنگ بود؛ از عشق تو اشک از چشمم بارید و من مانند گلی که با شبنم و باران باز میشود، شکفته شدم.
هوش مصنوعی: وقتی دیدی یکی دو روز با خیال تو همدم و همراهم، از خشم و رشک راه خواب را هم بر چشمم بستی و خواب را از من گرفتی.
هوش مصنوعی: هزاران سخن تلخ به من میگویی و هرگاه نزد مردم از تو شکایت و ناله میکنم، انکار میکنی و میگویی من چیزی نگفتهام.
هوش مصنوعی: هرچند راز دلم را به چند شیوه پنهان کردم، از رنگ زرد چهرهام این راز مانند روز روشن و آشکار شد.
هوش مصنوعی: در این دوری چه بسیار شبها که مردم محلهٔ تو از نالهٔ من بیچاره نخوابیدند و خودم نیز بیدار ماندم.
هوش مصنوعی: در فراق روی تو چه ماجراهای بسیاری بر من گذشت؛ شگفتا که این همه گذشت و من از آن پند نگرفتم و همچنان دل در عشق تو دارم.
هوش مصنوعی: دلم را با سر زلف پرپیچ و تابت پریشان مکن، زیرا اگر از پا درآیم و نابود شوم، دیگر به دستت نمیافتم و از کفت میروم.
هوش مصنوعی: شاعر خطاب به معشوق میگوید: چرا گل رخسارت را از اوحدی پنهان میکنی؟ بیا، که من مهرهٔ دلم را با خار هجران تو سوراخ کردهام، یعنی دلم از جدایی تو مجروح است و شایستهٔ دیدار توست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.