هر دم برم به گریه پناه از فراق یار
آه! از جفای دشمن و آه از فراق یار!
نشگفت! اگر شکسته شوم در غمش، که هست
بارم چو کوه و روی چو کاه از فراق یار
تا آن دو هفته ماه ز من دور شد، شدست
روزم چو هفته، هفته چو ماه از فراق یار
چون جان به لب رسید و دل از غم خراب شد
تن نیز گو: ممان و بکاه از فراق یار
باری، به هیچ نوع خلاصم ز رنج نیست
گاه از فلک برنجم و گاه از فراق یار
چشمم چو صبح گشت سپید از جفای چرخ
صبحم چو شام گشت سیاه از فراق یار
هر لحظه آتشی به جگر میرسد مرا
خواه از وصال دشمن و خواه از فراق یار
تا کی نشیند آخر ازین گونه اوحدی؟
دل در خیال و چشم به راه از فراق یار
ای دل، تو روز وصل همین نوحه میکنی
معلوم شد که نیست گناه از فراق یار



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از رنج دوری یار مینالد و با ردیف «از فراق یار» نشانههای این درد را برمیشمارد: گریهٔ پیوسته، رخسار زرد، درازی روزها، سیاهی روز روشن و آتش رشک بر وصال دشمن. در کنار فراق از ستم روزگار و دشمن هم شکایت میکند. در بیت پایانی ناگهان رو به دل خود میکند و میگوید تو در روز وصل هم همینگونه ناله میکنی، پس بیقراری تو از فراق نیست و از ذات خود توست.
هوش مصنوعی: هر لحظه از درد دوری یار به گریه پناه میبرم. افسوس از ستم دشمن و افسوس از جدایی یار!
هوش مصنوعی: عجیب نیست اگر در غم او در هم بشکنم، زیرا از جدایی یار باری به سنگینی کوه بر دوش دارم و رویم مانند کاه زرد شده است.
هوش مصنوعی: از وقتی آن یار زیبا که چون ماه شب چهارده است از من دور شده، از درد جدایی هر روزم به درازی یک هفته و هر هفتهام به درازی یک ماه گذشته است.
هوش مصنوعی: اکنون که جانم به لب رسیده و دلم از غم ویران شده، به تن هم بگو که دیگر نماند و از درد جدایی یار آب شود و نابود گردد.
هوش مصنوعی: خلاصه آنکه به هیچ شکل از رنج رهایی ندارم؛ گاهی از ستم روزگار رنج میبرم و گاهی از جدایی یار.
هوش مصنوعی: چشمم از ستم روزگار و گریهٔ بسیار مانند صبح سپید و نابینا شده، و از جدایی یار روز روشنم مانند شب سیاه گشته است.
هوش مصنوعی: هر لحظه آتشی به جگرم میافتد؛ یا از دیدن اینکه دشمن به وصال یار رسیده، یا از دوری خودم از یار.
هوش مصنوعی: اوحدی تا کی باید از جدایی یار اینگونه بنشیند، با دلی غرق در خیال او و چشمی منتظر بر راه؟
هوش مصنوعی: ای دل، تو در روز وصال هم همین ناله و زاری را داری؛ پس روشن شد که گناه بیقراریات از جدایی یار نیست، بلکه از خود توست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.