دل سرمست من آن نیست که با هوش آید
مگر آن لحظه کش آواز تو در گوش آید
رخت این آتش سوزنده که در سینه نهاد
عجب از دیگ هوس نیست که در جوش آید
به جز آن کایم و در پای غلامان افتم
چه غلامی ز من بیتن و بیتوش آید؟
شربت قند رها کن، که از آن ساعد و دست
اگرم زهر دهی بر دل من نوش آید
مگرم داعیهٔ لطف تو بگشاید چشم
ورنه از من چه سکون و ادب و هوش آید؟
حسن پنهان تو بر خاطر من سهل کند
هر چه از جور رقیبان جفاکوش آید
بر نیازست و دعا دست جهانی زن و مرد
تا که را گوهر آن گنج در آغوش آید؟
بیم آن است که از فکرت و اندیشهٔ تو
همه تحصیل که کردیم فراموش آید
بید با قامت رعنای چنان شرط آن است
که به سر پیش تو، ای سرو قباپوش، آید
عجب از طالع خود دارم و دوران فلک
کان چنان صید به دام من مدهوش آید
اوحدی وقت سخن گر چه گهر بارد و دُر
پیش لعل لب گویای تو خاموش آید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از مستی و بیهوشی خود در عشق میگوید که تنها صدای معشوق او را به خود میآورد. او حتی زهر را از دست یار شیرین میداند، جور رقیبان را به خاطر زیبایی او آسان میشمارد و میترسد اندیشهٔ یار همهٔ دانستههایش را از یادش ببرد. در پایان از بخت خود که چنین صیدی به دامش افتاده شگفتزده است و میگوید اوحدی با همهٔ سخنوری در برابر لب معشوق خاموش میماند.
هوش مصنوعی: دل مست و شیدای من چنان نیست که به هوش بیاید، مگر در آن لحظهای که صدای تو به گوشش برسد.
هوش مصنوعی: چهرهٔ تو آتشی سوزان در سینهٔ من افروخته است؛ پس شگفت نیست که دیگ هوس و آرزوی من به جوش بیاید.
هوش مصنوعی: جز اینکه بیایم و به پای غلامان تو بیفتم، از من ناتوان و بیجان و بیتوان چه خدمت و بندگی دیگری برمیآید؟
هوش مصنوعی: شربت قند را کنار بگذار؛ اگر با آن ساعد و دست خودت به من زهر هم بدهی، برای دلم شیرین و گوارا خواهد بود.
هوش مصنوعی: شاید انگیزه و کشش لطف تو چشم مرا باز کند و به خودم بیاورد؛ وگرنه از من آرامش و ادب و هوشیاری برنمیآید.
هوش مصنوعی: زیبایی پنهان و نهانی تو هر ستمی را که از رقیبان جفاکار به من برسد، بر دلم آسان و تحملپذیر میکند.
هوش مصنوعی: دست همهٔ مردم جهان، چه زن و چه مرد، به نیاز و دعا بلند است تا ببینند گوهر آن گنج، یعنی وصال تو، نصیب و در آغوش چه کسی خواهد شد.
هوش مصنوعی: بیم آن دارم که از بس به تو فکر و اندیشه میکنم، همهٔ دانشی که آموختهام از یادم برود.
هوش مصنوعی: ای سرو قباپوش، شایسته است که درخت بید با دیدن قامت رعنای تو سر فرود آورد و با سر به پیشگاه تو بیاید؛ اشاره به سر فروافتادهٔ بید در برابر سرو بلند است.
هوش مصنوعی: از بخت خود و گردش روزگار در شگفتم که چنین صید زیبایی، در حالی که مدهوش و بیخبر است، به دام من افتاده است.
هوش مصنوعی: اوحدی هرچند به هنگام سخنگفتن گوهر و مروارید میبارد، در برابر لب لعلگون و سخنگوی تو خاموش میماند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
شور خندیدن گل چون به سر جوش آید
یادم از قهقههٔ آن بت می نوش آید
غافل از نالهٔ حیرت زدگانی هیهات
چه فغانها که به گوش از لب خاموش آید
غم درویش نشانید به خاکم چو خدنگ
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.