باز شادروان گل بر روی خار انداختند
زلف سنبل بر بنا گوش بهار انداختند
دختران گل به وقت صبحدم در پای سرو
از سر شادی طبقهای نثار انداختند
شاهدان سوسن از بهر تماشا در چمن
لاله را با سنبل اندر کارزار انداختند
بلبل شیرین سخن شکر فشانی پیشه کرد
تا بساط فستقی بر جویبار انداختند
گرم تازان صبا از گرد عنبر وقت صبح
موکب سلطان گل را در غبار انداختند
غنچگان را گر چه بر گل پرده پوشی عادتست
عاقبت هم بخیهای بر روی کار انداختند
به ز مستی در شکوفه است و گل اندر خفت و خیز
نرگس بیچاره را چون در خمار انداختند؟
وقت صبح آهنگران باد ز آب پیچ پیچ
بیگنه زنجیر بر پای چنار انداختند
در دماغ بید گویی هم خلافی دیدهاند
کز میان بوستانش بر کنار انداختند
سبزهها را گرچه بر بالای گل دستی بود
هم ز گیسوها کمندش بر حصار انداختند
گر چمن را نیست در سر خاطر سوری دگر
از چه بر دست عروسانش نگار انداختند؟
صبح دم بزم چمن گرمست، زیرا کندرو
نالهٔ موسیچه و قمری و سار انداختند
راویان نظم ز اشعار بدیع اوحدی
بار دیگر فتنهای در روزگار انداختند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این غزل، شاعر با وصف زیباییهای بهار و نشاطی که در طبیعت جاری است، به تصویر کشیدن شادابی و سرزندگی در بوستانها میپردازد. گل و سنبل به رقص و رهایی پرداخته و دختران گل به نشان شادی، نذورات خود را تقدیم میکنند. بلبل به آوازخوانی و شکرگزاری مشغول است و نسیم صبحگاهی با خود عطر و زیبایی میآورد. با این حال، در عشق و زیبایی، گاه تلخیهایی نیز وجود دارد که شاعر به آن اشاره میکند؛ گویی که در میان این شکوفاییها، سایهای از غم نیز وجود دارد. پایان شعر بیان کننده این است که شعرای زمانه نیز به این زیباییها نگاهی دارند و خلق آثار جدیدی را آغاز کردهاند.
هوش مصنوعی: دختران شاد و خوشحال، بار دیگر گلها را به زمین افکنده و با شادابی و نشاط، زلفهای خوشبو و زیبای سنبل را بر گوش بهار میافشاندند.
هوش مصنوعی: دختران گل به هنگام صبح در پای درخت سرو، به نشانهٔ شادی و خوشحالی، گلبرگها و هدایا را پخش کردند.
هوش مصنوعی: دخترانی که به زیبایی گلهای سوسن شبیه هستند، برای تماشا و سرگرمی در باغ، لاله را به همراه سنبل، که خود نیز گل زیباست، به مبارزه و رقابت دعوت کردند.
هوش مصنوعی: بلبل که شیرین سخن است، آغاز به گفتن گفتارهای خوش و شیرین کرد تا مراسم و جشن فستق (مراسمی شاد و خوش) را بر کنار جوی آب برپا کرد.
هوش مصنوعی: نسیم صبحگاهی، با عطر خوش عنبر، در حال وزیدن است و آنقدر غبار به دور موکب (وارد شدن) سلطان گل (بهار یا گلها) میپاشد که او را پوشانده و مخفی میکند.
هوش مصنوعی: اگرچه عادت دارد که غنچهها بر روی گل پوشیده بمانند و خود را مخفی کنند، اما در نهایت بر روی آنها نمایان میشوند و اعتماد به نفس پیدا میکنند.
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر اشاره دارد به زیبایی و نشاطی که در حالت مستی و سرخوشی به گل و شکوفهها میدهند، در حالی که نرگس (که گلی زیبا و حساس است) در حالتی غمگین و خمار به سر میبرد و مانند کسی که به حالت خمار افتاده، در ناراحتی و اندوه است. بنابراین، او اشاره به تضاد میان شادی و غم دارد.
هوش مصنوعی: در وقت صبح، آهنگران (که در اینجا به نظر میرسد با صدای طبل و آهنگری اشاره دارد) صدای باد را میشنوند و بیدلیل زنجیری را به پای درخت چنار (درختی بلند و مشهور) میاندازند. این تصویر به نوعی حکایت از بیعدالتی یا بیملاحظهگی دارد.
هوش مصنوعی: گویی در دماغ درخت بید، دسیسهای دیده شده که به همین خاطر آن را از میان باغ کنار گذاشتهاند.
هوش مصنوعی: اگرچه سبزهها روی گلها را پوشانده بودند، اما با کمند گیسوان او، آنها را به دور حصار کشیدند.
هوش مصنوعی: اگر چمن (گلزار) در خاطر کسی دیگر (غیر از سوری) نیست، پس چرا بر دست عروسان (سوریها) نگار (زیبا) گذاشتهاند؟
هوش مصنوعی: صبح هنگام، حال بزم چمن شاداب و پرنشاط است، چراکه نالههای خوش موسیچه، قمری و سار، فضایی دلپذیر ایجاد کردهاند.
هوش مصنوعی: شاعران و ادیبان دربارهٔ اشعار زیبای اوحدی دوباره شور و آشوبی در دنیای زمان خود ایجاد کردند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.