صفات قلندر نشان برنگیرد
صفات تجرد بیان برنگیرد
عدم خانهٔ نیستی راست گنجی
که وصلش وجود جهان برنگیرد
گشاد از دل تنگ درویش یابد
خدنگی که هیچش کمان برنگیرد
من آن خاکسارم، که گر برگذاری
بیفتم، کسم رایگان برنگیرد
به بالای من بر کشیدند دلقی
که پهنای هفت آسمان برنگیرد
دل دین طلب تنگ تن برنتابد
تن راهرو بار جان برنگیرد
مکن یاد دنیا، که اندیشهٔ ما
هماییست کین استخوان برنگیرد
به ما گوهری داد دست عنایت
که اندازهٔ بحر و کان برنگیرد
تو سرمایه بسیار گردان، که دل را
چو سرمایه پر شد زیان برنگیرد
زبان درکش،ای اوحدی، زین حکایت
که ناگه سرت با زبان برنگیرد
ازان یار بیگانگی دارد آن کس
که پندار خویش از میان برنگیرد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به وصف ویژگیهای قلندری و تجرد میپردازد و میگوید که حالات معنوی و روحانی برتری دارند بر دنیا و داراییهای مادی. او تأکید میکند که وجود حقیقی و وصال با حقیقت از فهم و دنیا فراتر است و نمیتوان آن را با چیزی مقایسه کرد. همچنین، بیان میکند که دل درویش از بار دنیا خسته است و تنها به آرمانهای روحانی مینگرد. او خود را خاکسار و عاری از حب دنیا معرفی میکند و از نعمتهای معنوی بهرهمند است که اندازهپذیر نیستند. در پایان، شاعر هشدار میدهد که اگر کسی به دنیای مادی وابسته باشد، نتواند از خودشتنی خویش فاصله بگیرد.
هوش مصنوعی: صفات و ویژگیهای قلندری (انسان آزاد و زاهد) به هیچ وجه از او گرفته نمیشود و او همانند موجودی مجرد (که وابستگی به مادیات ندارد) نتوانسته است ویژگیهای خود را به زبان بیاورد.
هوش مصنوعی: عدم، خانهٔ نیستی است و این خانه گنجی است که وصل آن، وجود جهان را دربر نمیگیرد. در واقع، این ابراز میکند که وجود و حقیقت خاصی از عدم وجود دارد که نمیتواند به طور کامل در جهانی که ما درک میکنیم تجلی یابد.
هوش مصنوعی: در دل تنگ درویش، خوشحالی و آسایش ایجاد میشود و این در حالی است که هیچ چیز نمیتواند او را از توانایی خود برای پذیرش و گذشت بازدارد.
هوش مصنوعی: من منهای هرگونه غرور و خودبزرگبینی هستم و اگر در مجلسی به زمین بیفتم، هیچکس از من خبری نمیگیرد و از من دلگیر نمیشود.
هوش مصنوعی: مرا به مقام و مرتبهای رساندند که لباس و نشانهای دارم که هیچ چیزی به وسعت هفت آسمان نمیتواند آن را در بر بگیرد.
هوش مصنوعی: دل، که در جستجوی دین و معنویت است، طاقت تحمل این جسم خاکی را ندارد و جسم نیز به راحتی بار سنگین جان را نمیتواند تحمل کند.
هوش مصنوعی: یاد دنیا را فراموش کن، زیرا فکر و اندیشهٔ ما به موضوعات آسمانی و معنوی مربوط است؛ اینکه این بدن مادی در یاد ما باقی نمیماند و به درد نمیخورد.
هوش مصنوعی: خداوند به ما لطفی کرده و نعمتی بخشیده که ارزش آن به قدری زیاد است که حتی قابل اندازهگیری نیست. این نعمت به اندازه دریا یا معدن گرانبها نیست که بتوان آن را سنجید.
هوش مصنوعی: اگر تو ثروت و دارایی زیادی جمع کنی، دل تو که مانند یک سرمایه است، هنگامی که پر شود دیگر از زیان و آسیبهای دنیا نگرانی نخواهد داشت.
هوش مصنوعی: ای اوحدی، زبانت را درک کن و از این حکایت عبرت بگیر، زیرا ممکن است ناگهان سرت با زبانت به دردسر بیفتد.
هوش مصنوعی: آن کسی که از یار خود بیگانه است، هرگز نمیتواند تصورات و اندیشههای خود را کنار بگذارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.