گنجور

شمارهٔ ۶۹۳

 
حکیم نزاری
حکیم نزاری » غزلیات
 

فرخنده روزگارِ گدایانِ خارکش

چون اشترانِ مستِ تنگ خوار و بارکش

آخر شتر به قوّت و شوکت چنان که هست

داده ست اختیار به دستِ مهارکش

گر شد دوباره قافیه امّا دو شاهدند

تو هر دو را سبک ز میان در کنار کش

از تو چه منفعت که شترمرغِ مطلقی

نه بالِ بر پریدن و نه پشتِ بارکش

ای سال خورده بر نود و صد کشیده گیر

وآن گه قیاس کرده ز صد بر هزار کش

چون عاقبت نهایت اعمار لازم است

باری به نقدِ وقت میِ خوش گوار کش

مهر از زمانه بگسل و دل در جهان مبند

زین بر کمیت می نه و تنگ استوار کش

از اهلِ روزگار مکن احتمالِ جور

باری چو می کشی ستمی هم ز بار کش

دنیا که هست مزرعه الآخرت درو

آسایش و مجاهده از نور و نار کش

نیک و بد و حلال و حرام و نشاط و غم

در می نخست عیش کن آن گه خمار کش

از طاعتِ مزوّرِ خود بیش ازین مناز

این می ز جامِ مرحمتِ کردگار کش

آزست و بس زبانۀ دوزخ نزاریا

نیلِ نیاز بر رخِ زردِ نزار کش

یا رب نیازمند به بخشایشِ توام

پاک از میانِ معصیتم بر کنار کش

خّطِ جواز ده به نزاری که بی حجاب

آزاد وار رخت به دار القرار کش

ای ناگزیر رحم کن و خّطِ مغفرت

در سیَئات بنده به روزِ شمار کش

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف) | شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | منبع اولیه: منبع نزاری | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

کانال رسمی گنجور در تلگرام