دانای سخن چنین کند یاد
کز جملهٔ منعمان بغداد
عاشق پسری بد آشنا روی
یک موی نگشته از یکی موی
هم سیل بلا بدو رسیده
هم سیلی عاشقی چشیده
دردی‌کش عشق و درد پیمای
اندوه نشین و رنج فرسای
گیتیش سلام نام کرده
و اقبال بدو سلام کرده
در عالم عشق گشته چالاک
در خواندن شعرها هوسناک
چون از سر قصه‌های دُر پاش
شد قصهٔ قیس در جهان فاش
در هر طرفی ز طبع پاکش
خواندند نسیب دردناکش
هر غم زده‌ای که شعر او خواند
آن ناقه که داشت سوی او راند
چون شهر به شهر تا به بغداد
آوازهٔ عشق او در افتاد
از سحر حلال او ظریفان
کردند سماع با حریفان
افتاد سلام را کزان خاک
آید به سلام آن هوسناک
بربست بنه به ناقه‌ای چست
بگشاد زمام ناقه را سست
در جستن آن غریب دلتنگ
در بادیه راند چند فرسنگ
پرسید نشان و یافتش جای
افتاده برهنه فرق تا پای
پیرامنش از وحوش جوقی
حلقه شده بر مثال طوقی
او کرده ز راه شوق و زاری
زان حلقه حساب طوق داری
چون دید که آید از ره دور
نزدیک وی آن جوان منظور
زد بانگ بر آن سباع هایل
تا تیغ کنند در حمایل
چون یافت سلام ازو قیامی
دادش ز میان جان سلامی
مجنون ز خوش آمد سلامش
بنمود تقربی تمامش
کردش به جواب خود گرامی
پرسیدش کز کجا خرامی؟
گفت ای غرض مرا نشانه
وآوارگی مرا بهانه
آیم بر تو ز شهر بغداد
تا از رخ فرخت شوم شاد
غربت ز برای تو گزیدم
کابیات غریب تو شنیدم
چون کرد مرا خدای روزی
روی تو بدین جهان فروزی
زین پس من و خاک بوس پایت
گردن نکشم ز حکم و رایت
دم بی نفس تو بر نیارم
در خدمت تو نفس شمارم
هر شعر که افکنی تو بنیاد
گیرم منش از میان جان یاد
چندان سخن تو یاد گیرم
کاموده شود بدو ضمیرم
گستاخ ترم به خود رها کن
با خاطر خویشم آشنا کن
میده ز نشید خود سماعم
پندار یکی از این سباعم
بنده شدن چو من جوانی
دانم که نداردت زیانی
من نیز به سنگ عشق سودم
عاشق شده خواری آزمودم
مجنون چو هلال در رخ او
زد خنده و داد پاسخ او
کای خواجهٔ خوب ناز پرورد
ره پر خطر است باز پس گرد
نه مرد منی اگرچه مردی
کز صد غم من یکی نخوردی
من جز سر دام و دد ندارم
نه پای تو پای خود ندارم
ما را که ز خوی خود ملال است
با خوی تو ساختن محال است
از صحبت من ترا چه خیزد؟
دیو از من و صحبتم گریزد
من وحشی‌ام و تو انس جویی
آن نوع طلب که جنس اویی
چون آهن اگر حمول گردی
زآه چو منی ملول گردی
گر آب شوی به جان نوازی
با آتش من شبی نسازی
با من تو نگنجی اندرین پوست
من خود کشم و تو خویشتن دوست
بگذار مرا در این خرابی
کز من دم همدمی نیابی
گر در طلبم رهی بریدی
ای من رهی‌ات که رنج دیدی
چون یافتی‌ام غریب و غمخوار
الله معک بگوی و بگذار
ترسم چو به لطف برنخیزی
از رنج ضرورتی گریزی
در گوش سلام آرزومند
پذرفته نشد حدیث آن پند
گفتا به خدای اگر بکوشی
کز تشنه زلال را بپوشی
بگذار که از سر نیازی
در قبلهٔ تو کنم نمازی
گر سهو شود به سجده راهم
در سجدهٔ سهو عذر خواهم
مجنون بگذاشت از بسی جهد
تا عهده به سر برد در آن عهد
بگشاد سلام سفرهٔ خویش
حلوا و کلیچه ریخت در پیش
گفتا بگشای چهر با من
نانی بشکن به مهر با من
ناخوردنت ار چه دلپذیر است
زین یک دو نواله ناگزیر است
مرد ارچه به طبع مرد باشد
نیروی تنش به خورد باشد
گفتا من از این حساب فردم
کان را که غذا خور است خوردم
نیروی کسی به نان و حلواست
کو را به وجود خویش پرواست
چون من ز نهاد خویش پاکم
کی بی خورشی کند هلاکم؟
چون دید سلام کان جگر سوز
نه خسبد و نه خورد شب و روز
نه روی برد به هیچ کویی
نه صبر کند به هیچ رویی
می‌داد دلش ز دلنوازی
کان به که در این بلا بسازی
دایم دل تو حزین نماند
یکسان فلک اینچنین نماند
گردنده فلک شتاب گرد است
هردم ورقیش در نورد است
تا چشم بهم نهاده گردد
صد در ز فرج گشاده گردد
زین غم به اگر غمین نباشی
تا پی سپر زمین نباشی
به گردی اگرچه دردمندی
چندانکه گریستی بخندی
من نیز چو تو شکسته بودم
دل خسته و پای بسته بودم
هم فضل و عنایت خدایی
دادم ز چنان غمی رهایی
فرجام شوی تو نیز خاموش
واین واقعه را کنی فراموش
این شعله که جوش مهربانی است
از گرمی آتش جوانی است
چون در گذرد جوانی از مرد
آن کورهٔ آتشین شود سرد
مجنون ز حدیث آن نکو رای
از جای نشد ولی شد از جای
گفتا چه گمان بری که مستم؟
یا شیفته‌ای هوا پرستم؟
شاهنشه عشقم از جلالت
نابرده ز نفس خود خجالت
از شهوت عذرهای خاکی
معصوم شده به غسل پاکی
زآلایش نفس باز رسته
بازار هوای خود شکسته
عشق است خلاصهٔ وجودم
عشق آتش گشت و من چو عودم
عشق آمد و خاص کرد خانه
من رخت کشیدم از میانه
با هستی من که در شمار است
من نیستم آنچه هست یار است
کم گردد عشق من در این غم
گر انجم آسمان شود کم
عشق از دل من توان ستردن
گر ریگ زمین توان شمردن
در صحبت من چو یافتی راه
می‌دار زبان ز عیب کوتاه
در قامت حال خویش بنگر
از طعن محال خویش بگذر
زینگونه گذارشی عجب کرد
زان حرف حریف را ادب کرد
چون حِرفت او حریف بشناخت
حرفی به خطا دگر نینداخت
گستاخ سخن مباش با کس
تا عذر سخن نخواهی از پس
گر سخت بود کمان و گر سست
گستاخ کشیدن آفت تست
گر سست بود ملالت آرد
ور سخت بود خجالت آرد
مجنون و سلام روزکی چند
بودند به هم به راه پیوند
آن تحفه که در میانه می‌رفت
چون در غزلی روانه می‌رفت
هر بیت که گفتی آن جهان گرد
بر یاد گرفتی آن جوانمرد
مجنون ز ره ضعیف حالی
بود از همه خواب و خورد خالی
بیچاره سلام را در آن درد
نز خواب گزیر بود و نز خورد
چون سفره تهی شد از نواله
مهمان به وداع شد حواله
کرد از سر عاجزی وداعش
بگذاشت میان آن سباعش
زان مرحله رفت سوی بغداد
بگرفته بسی قصیده بر یاد
هرجا که یکی قصیده خواندی
هوش شنونده خیره ماندی
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: سلام بغدادی عاشق مجنون می‌شود و برای دیدن او به بیابان می‌تازد. وقتی به مجنون می‌رسد، مجنون او را با افتخار می‌پذیرد و از عشق و دردهای عاشقانه صحبت می‌کند. سلام از نام و آوازه عشق مجنون در بغداد می‌گوید و مجنون، عشق را دوستی می‌داند که از دنیا و لذایذ آن رسته است. در این دیدار، مجنون به سلام می‌آموزد که عشق او زندگی‌اش را پر کرده و او باید با این عشق آشتی کند. گفتگوهای آنان به بحثی درباره عشق و تجربیات روحانی می‌انجامد و سلام بعد از این دیدار، با اشعار مجنون به سفر خود به بغداد بازمی‌گردد.
دانای سخن و سخن‌دان این‌گونه گفته‌است که از ثروتمندان بغداد.
پسری عاشق‌پیشه بود که آدمی مهربان بود که این منش او یک‌ذره تغییر نکرده بود.
هم سختی روزگار را چشیده بود و هم درد عاشقی را تجربه‌کرده‌بود.
آدمی بود متواضع و دردی‌کش عشق و غم‌دیده و رنج‌آزموده.
دست قضا او را «سلام» نام نهاده‌بوده و نیک‌بختی هم به او سلام‌کرده بود.
در دنیای عاشقی ورزیده و چالاک بود و علاقمند به خواندن اشعار عاشقانه.
وقتی که قصه عاشقی قیس در جهان و درمیان مردم پیچید و بر سایر قصه‌های ارزشمند افزون گشت.
در هر سرزمینی و هر گوشه‌ای از طبع پاک او، اشعار عاشقانه سوزناک می‌خواندند. (نسیب: غزل، شعر عاشقانه)
هر آدم عاشق‌پیشه و دردمندی که قصه او را شنید برای دیدن او رفت.
وقتی که شهر به‌شهر و دیار به دیار قصه مجنون و عشق او پیچید و به بغداد رسید.
از شنیدن آن اشعار عاشقانه، جوانان با زیبایان به رقص و وجد آمدند و پایکوبی کردند.
سلام میل‌کرد که از دیار و خاک خود برای دیدن آن عاشق هوسناک برود.
هوش مصنوعی: سلام بغدادی بر روی یک شتر تندرو سوار شد و برای حرکت، مهار شتر را شل کرد.
هوش مصنوعی: سلام بغدادی برای پیدا کردن مجنون به دشت می‌رود و در این راه مسافت زیادی را طی می‌کند. او به دنبال فرد غریب و افسرده‌ای است که در غم و اندوه به سر می‌برد.
هوش مصنوعی: سلام بغدادی با پرس‌وجو نشانی از مجنون گرفت و او را یافت در حالتی که بر زمین افتاده و بدنش عریان بود، از سر تا پا.
هوش مصنوعی: جمعی از حیوانات وحشی که دور او را گرفته‌اند، مانند حلقه‌ای به دور مجنون هستند و او را در بر گرفته‌اند.
هوش مصنوعی: مجنون به خاطر شوق و عاطفه‌ای که دارد، از دلتنگی و زاری، حلقه‌ای از وحوش را به گردن خود می‌اندازد.
هوش مصنوعی: چون سلام بغدادی دید که آن جوان مورد نظرش از دور به او نزدیک می‌شود.
هوش مصنوعی: به بلندای صدا به آن شیران وحشی دستور داد تا شمشیرها را از غلاف بیرون بیاورند.
هوش مصنوعی: هنگامی که مجنون سلام را از سلام بغدادی (مردی از بغداد) دریافت کرد، از خوشحالی و شوق، حرکتی نشان داد که نشان‌دهندهٔ شوق و جان‌نثاری‌اش نسبت به او بود.
هوش مصنوعی: مجنون به خاطر خوش‌آمد سلام، تمام محبت و نزدیکی‌اش را نشان داد.
هوش مصنوعی: مجنون در پاسخ به سلام بگدادی، با احترام از او می‌پرسد که از کجا می‌آید و به کجا می‌رود.
هوش مصنوعی: سلام بغدادی به مجنون می‌گوید که هدف و مقصود او را نشانه‌گیری کند و اینکه بی‌خانمانی و آواره بودنش را بهانه‌ای برای صحبت قرار دهد.
هوش مصنوعی: من از شهر بغداد پیش تو می‌آیم تا از دیدن چهره‌ات خوشحال شوم.
هوش مصنوعی: به خاطر تو به دیاری غریب رفته‌ام، زیرا غم و درد جدایی‌ات را شنیده‌ام.
هوش مصنوعی: خداوند به من لطف کرد و در این دنیا چهرهٔ تو را به من نمایان ساخت.
هوش مصنوعی: از این پس من و خاکی که پای تو را می‌بوسد، دیگر از فرمان و سلطنت تو سر فرود نخواهم آورد.
هوش مصنوعی: نمی‌توانم بدون تو زندگی کنم و در کنار تو بودن را برتر از نفس کشیدن می‌دانم.
هوش مصنوعی: هر شعری که تو بگویی یا بِنِوِیشی، من آن را می‌پذیرم و از دل و جان، اصل و بنیاد آن را در می‌یابم.
هوش مصنوعی: چنانچه سخنان تو را بشنوم، حقیقتاً پنهانی از درونم به آسانی آشکار خواهد شد.
هوش مصنوعی: بیشتر از پیش جسور شده‌ام، خود را رها کن و اجازه بده که با دل خودم آشنا شوم.
هوش مصنوعی: مستی من از شراب خودش است، گویی که یکی از این شیرهای نیرومند (و شجاع) هستم.
هوش مصنوعی: من می‌دانم که جوانی مثل من (که) بنده‌ات شده است، برای تو هیچ ضرری ندارد.
هوش مصنوعی: من هم به خاطر عشق به جنون و دیوانگی دچار شدم و در این راه، سختی و ذلت را تجربه کرده‌ام.
هوش مصنوعی: مجنون مانند هلال ماه بر چهرهٔ او لبخند زد و به سخن او پاسخ داد.
هوش مصنوعی: ای خواجهٔ زیبا که به ناز بزرگ شده‌ای، راهی که در پیش داری خطرناک است، پس از آن برگشته و بازگرد.
هوش مصنوعی: تو مردی نیستی، هرچند که ظاهراً مرد به نظر می‌رسی، چرا که از صد غم من حتی یکی را هم نچشیده‌ای و احساس نکرده‌ای.
هوش مصنوعی: من فقط به دنبال شکار و دانه و زندانیان طبیعت هستم و غیر از این، چیزی ندارم. نمی‌توانم خودم را به پای تو برسانم و از این وضع فرار کنم.
هوش مصنوعی: برای ما که به خاطر خودمان دچار اندوه و ناراحتی هستیم، امکان ندارد که با خوی و خصوصیات تو سازگار شویم.
هوش مصنوعی: صحبت من برای تو چه فایده‌ای دارد؟ دیو از من و همنشینی‌ام فرار می‌کند.
هوش مصنوعی: من طبیعتی وحشی و سرکش دارم، و تو به دنبال آرامش و انس هستی. به همین خاطر، آن نوع خواسته‌ای که تو داری، به من نمی‌خورد.
هوش مصنوعی: اگر مانند آهن با فشار و سختی در هم فشرده شوی، چون من آشفته و بی‌قرار خواهی شد.
هوش مصنوعی: اگر تو به محبت من، مانند آب خالص شوی، نباید با آتش عشق من، شبی را به سر ببری و بسوزی.
هوش مصنوعی: در این بیت، مجنون بیان می‌کند که با وجود تمام دردها و رنج‌هایی که متحمل می‌شود، او نمی‌تواند عشق خود را فراموش کند و به خاطر عشقش حتی حاضر است خود را نابود کند، زیرا نمی‌تواند دوست داشتن لیلی را از وجودش جدا کند.
هوش مصنوعی: اجازه بده در این ویرانی تنها بمانم، زیرا دیگر هیچ دوستی و همدمی از من پیدا نخواهی کرد.
هوش مصنوعی: اگر در جستجوی من راهی را برگزیدی، ای کسی که برای عشق من رنج کشیدی، این را بدان که تو هم به درد و رنج من رسیده‌ای.
هوش مصنوعی: وقتی مرا در حالتی غریب و پریشان دیدی، بگو خداوند با توست و اجازه بده که بروم.
هوش مصنوعی: می‌ترسم که اگر به لطف و بخشش بر خیزد، از رنج و درد ضروری دیگر فراری شوم.
هوش مصنوعی: سلام آرزومند، در دلش آرزو داشت که حدیث پند را بپذیرد، اما این پند قبول نشد.
هوش مصنوعی: سلام بغدادی می‌گوید که اگر با تلاش و کوشش خود بخواهی، می‌توانی چشمهٔ زلال و خنک آب را از دیدن تشنه‌ای بپوشانی و پنهان کنی.
هوش مصنوعی: اجازه بده تا به خاطر نیازی که دارم، در برابر تو نماز بخوانم.
هوش مصنوعی: اگر در حین عبادت (نماز) که سجده می‌کنم، خطایی رخ دهد، در سجدهٔ سهو (برای تصحیح اشتباه) از تو عذرخواهی می‌کنم.
هوش مصنوعی: مجنون تلاش زیادی کرد تا بتواند به وعده‌ای که داده بود، عمل کند و آن را به پایان برساند.
هوش مصنوعی: سلام، سفره‌اش را گشود و حلوا و کیک را در جلو گذاشت.
هوش مصنوعی: سلام بغدادی به مجنون می‌گوید که صورت خود را باز کن و با من نان بخور، و با محبت و دوست‌داشتن نان را بشکن.
هوش مصنوعی: اگرچه ترک کردنت خوشایند است، اما به خاطر این دو لقمه نان، چاره‌ای جز تن دادن به آن نیست.
هوش مصنوعی: هرچند که مرد از نظر خصوصیات روحی و باطنی مرد است، اما قدرت بدنی او به میزان غذا خوردن و تأمین نیازهای جسمی‌اش بستگی دارد.
هوش مصنوعی: سلام بغدادی می‌گوید: من از این حساب دور هستم، زیرا کسی که از غذای دیگری می‌خورد، خودش هم خوراکی است و باید خورده شود.
هوش مصنوعی: توان و قدرت انسان به غذای او بستگی دارد و کسی که به وجود خود اهمیتی می‌دهد، به نیازهای او نیز توجه می‌کند.
هوش مصنوعی: چون من از وجود خودم پاک و بی‌نقص هستم، چگونه ممکن است بی‌غذا دچار هلاکت شوم؟
هوش مصنوعی: سلام از حال مجنون آگاه می‌شود و متوجه می‌شود که او آن‌چنان در درد و عشق لیلی غرق است که نه می‌خوابد و نه غذا می‌خورد.
هوش مصنوعی: مجید مجنون نه می‌تواند به هیچ جا برود و نه توانایی صبر کردن یا تحمل چیزی را دارد.
هوش مصنوعی: دلش از محبت و نوازش کسی می‌تپد که او را در این شرایط سخت به صبر و آرامش دعوت می‌کند.
هوش مصنوعی: دل تو همیشه غمگین نخواهد ماند، چرا که اوضاع جهان همیشه به همین شکل باقی نخواهد ماند.
هوش مصنوعی: جهان در حال چرخش و تغییر است و هر لحظه دگرگونی‌هایی در آن اتفاق می‌افتد. این تغییرات به‌گونه‌ای هستند که زندگی را در همه‌جا تحت تاثیر قرار می‌دهند.
هوش مصنوعی: زمانی که چشم به هم بگذاری، صد در (راه) به رویت باز خواهد شد و مشکلات و سختی‌ها برطرف می‌شود.
هوش مصنوعی: اگر از این غم به طور کامل غمگین نباشی، به این معناست که تا زمانی که در زیر زمین مخفی نشوی و از مشکلات فرار نکنی، نمی‌توانی از آن رهایی یابی.
هوش مصنوعی: اگر چه دردی در دل داری و غمگینی، اما اگر بتوانی بعضی اوقات گریه کنی، بهتر است که به لبخند روی بیاوری و شاد باشی.
هوش مصنوعی: من هم مانند تو دلی شکسته و خسته داشتم و به اندازهٔ تو به زنجیر غم و ناراحتی بسته بودم.
هوش مصنوعی: من از فضل و لطف خدا توانستم از آن غم رهایی یابم.
هوش مصنوعی: تو هم سرانجام به نقطه‌ای خواهی رسید که خاموش خواهی شد و این حادثه را فراموش خواهی کرد.
هوش مصنوعی: این شعله‌ای که در دل ماست و نشان‌دهندهٔ محبت و مهربانی است، ناشی از حرارت و انرژی دوران جوانی ماست.
هوش مصنوعی: زمانی که جوانی انسان به پایان می‌رسد، آن شور و حرارت و شوق (کورهٔ آتشین) از بین می‌رود و به سردی بدل می‌شود.
هوش مصنوعی: مجنون به خاطر گفتار و کردار زیبا و پسندیدهٔ آن مرد (سلام بغدادی) از جایش تکان نخورد، اما تحت تأثیر آن قرار گرفت و تغییر کرد.
هوش مصنوعی: مجنون به سلام بغدادی می‌گوید: آیا فکر می‌کنی من مست هستم یا اینکه عاشق لیلی و به خاطر او حواسم در پرواز است؟
هوش مصنوعی: عشق من به تو، ای پادشاه زیبایی، آن‌قدر بزرگ و با شکوه است که من از نفس خویش شرمنده‌ام و به خود اجازه نمی‌دهم که در برابر عظمت تو خود را نشان دهم.
هوش مصنوعی: بدون توجه به خواسته‌های دنیوی و مادی، انسان به پاکی و معصومیت رسیده است که این پاکی به وسیلهٔ طهارت روحی و معنوی حاصل شده است.
هوش مصنوعی: از پلیدی‌های نفس خود رها شده و به خاطر تمایل به دنیا، از آرزوهای خود ناامید شده است.
هوش مصنوعی: عشق، جوهر و اصل وجود من است؛ عشق همچون آتش شعله‌ور شده و من مانند چوب عود در آتش می‌سوزم.
هوش مصنوعی: عشق به منزل و وجود من وارد شد و من از میان آن خارج شدم.
هوش مصنوعی: من نمی‌توانم به وجود خودم نسبت دهم، زیرا آنچه که وجود واقعی دارد، محبوب من است.
هوش مصنوعی: عشق من در این غم کاهش نمی‌یابد، حتی اگر ستاره‌های آسمان هم کم شوند.
هوش مصنوعی: عشق من به قدری عمیق و ریشه‌دار است که حتی اگر بتوان ریگ‌های زمین را شمارش کرد، نمی‌توان آن را از دل من برداشت.
هوش مصنوعی: وقتی در گفت‌وگو با من به راه و روش صحیحی دست یابی، زبانت را از عیب‌ها و نقص‌ها کوتاه کن و از گفتن آنها پرهیز کن.
هوش مصنوعی: به خودت نگاه کن و وضعیت فعلی‌ات را ارزیابی کن و از جملات سخیف و بی‌نظیر دیگران عبور کن.
هوش مصنوعی: سلام بغدادی با شنیدن چنین گزارشی از مجنون متعجب شد و از آن حرف شگفت‌زده، به ادب و احترام حریف، با احتیاط برخورد کرد.
هوش مصنوعی: وقتی که او (مجنون) صحبت حریف (سلام بغدادی) را شناخت، دیگر به اشتباه سخنی نمی‌گفت.
هوش مصنوعی: با هیچ‌کس به تندی و بی‌احترامی صحبت نکن، زیرا در این صورت مجبور به عذرخواهی از حرف‌های خود خواهی شد.
هوش مصنوعی: اگر کمان (تیر و کمان) سخت و محکم باشد یا سست و ضعیف، در هر حال، تیراندازی و تیرکشیدن (گستاخی) برای تو مضر و خطرناک خواهد بود.
هوش مصنوعی: اگر رابطه‌ای ضعیف و بی‌حس باشد، کم‌کم باعث ملالت و کسل‌کننده می‌شود و اگر رابطه‌ای محکم و جدی باشد، در عوض ممکن است خجالت‌آور باشد.
هوش مصنوعی: مجنون و سلام به مدت چند روز با هم بودند و در مسیر دوستی و ارتباط حرکت می‌کردند.
هوش مصنوعی: آن هدیه‌ای که در وسط صحبت‌ها به میان می‌آمد، مانند شعری دلنشین و زیبا به نظر می‌رسید.
هوش مصنوعی: هر بیتی که تو گفتی، نشان از این دارد که آن شخص کلاشن و جوانمرد، به خاطر تو و در یاد تو این شعر را سروده است.
هوش مصنوعی: مجنون به خاطر وضع ناتوان و ضعیفی که داشت، از خواب و غذا محروم شده بود.
هوش مصنوعی: سلام، در آن درد و رنجی که مجنون داشت، نه می‌توانست از خواب بگریزد و نه از خوردن بهره‌مند شود.
هوش مصنوعی: زمانی که سفره از خوراک خالی شد، مهمان ناچار به رفتن شد و از آن جا دل برید.
هوش مصنوعی: سلام بغدادی با بی‌چاری و ناتوانی، وداعی را انجام داد و این وداع را در میان آن وحوش و درندگان ترک کرد.
هوش مصنوعی: سلام بغدادی به سمت بغداد حرکت کرد و در این سفر، تعداد زیادی قصیده را به خاطر سپرده بود.
هوش مصنوعی: هرجا که شعری خواندی، توجه و دقت شنونده جلب شد و او به حیرت افتاد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۹ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.