رخشنده شبی چو روز روشن
رو تازه فلک چو سبز گلشن
از مرسله‌های زر حمایل
زرین شده چرخ را شمایل
سیاره به دست بند خوبی
بر نطع افق به پایکوبی
بر دیو شهاب حربه رانده
لاحول ولا ز دور خوانده
از نافهٔ شب هوا معنبر
وز گوهر مه زمین منور
زان گوهر و نافه چرخ شش‌طاق
پر زیور و عطر کرده آفاق
انجم صفت‌ِ دگر گرفته
زیبندگی‌یی ز سر گرفته
صد گونه ستارهٔ شب آهنگ
بنموده سپهر در یک اورنگ
کرده فلک از فلک سواری
رویین دز قطب را حصاری
فرقد به یزک جنیبه رانده
کشتی به جناح شط رسانده
پروین ز حریر زرد و ازرق
بر سنجق زر کشیده بیرق
مه گرد پرند زر کشیده
پیرایه‌ای از قصب تنیده
گفتی ز کمان گروههٔ شاه
یک مهره فتاد بر سر ماه
یا شکل عطارد از کمانش
تیری است که زد بر آسمانش
زهره که ستام زین او بود
خوش‌خو چو خوی جبین او بود
خورشید چو تیغ او جهانسوز
پوشیده به شب برهنه در روز
مریخ به کینه گرم تعجیل
تا چشم عدو‌ش را کشد میل
برجیس به مهر او نگین داشت
که‌اقبال جهان در آستین داشت
کیوان مسنی علاقه آویز
تا آهن تیغ او کند تیز
شاهی که چنین بود جلالش
آفاق مباد بی‌جمالش
در خدمت این خدیو نامی
ما اعظم شانک، ای نظامی!
از شکل بروج و از منازل
افتاده سپهر در زلازل
عکس حمل از هلال خنده
بر جیب فلک زهی فکنده
گاو فلکی چو گاو دریا
گوهر به گلو دُر از ثریا
جوزا کمر دو رویه بسته
بر تخت دو پیکری نشسته
هقعه چو کواعب قصب پوش
با هنعه نشسته گوش در گوش
خرچنگ به چنگل ذراعی
انداخته ناخن سباعی
نثره به نثار گوهر افشان
طرفه طرفی دگر زرافشان
جبهه ز فروغ جبهت خویش
افروخته صد چراغ در پیش
قلب‌الاسد از اسد فروزان
چون آتش عود عود سوزان
عذرا رخ سنبله در آن طرف
بی‌صرفه نکرد دانه‌ای صرف
انگیخته غفر چون کریمان
سه قرصه به کاسهٔ یتیمان
میزان چو زبان مرد دانا
بگشاده زبانه با زبانا
عوا ز سماک هیچ شمشیر
تازی سگ خویش رانده بر شیر
اکلیل به قلب تاج داده
عقرب به کمان خراج داده
با صادر و وارد نعایم
بلده دو سه دست کرده قایم
جدی سر خود چو بز بریده
که‌افسانهٔ سربزی شنیده
ذابح ز خطر دهان گرفته
سعد اخبیه را عنان گرفته
بلع ارنه دعای بلعمی بود
در صبح چرا دو دست بنمود؟
دلو از کله‌های آفتابی
خاموش لب از دهن پر آبی
بنوشته دو بیت زیرش از زر
کاین هست مقدم آن مؤخر
خاتون رشا ز ناقه‌داری
با بطن‌الحوت در عماری
بر شه‌ره‌ِ منزل کواکب
اجرام بروج گشته راکب
بسته به سه پایهٔ هوایی
بطن‌الحمل از چهار پایی
عیوق به دست زورمندی
برده ز هم افسران بلندی
وان کوکب دیگ‌پایه کردار
در دیگ فلک فشانده افزار
نسرین پرنده پر گشاده
طایر شده واقع ایستاده
شعری به سیاقت یمانی
بی‌شعر به آستین فشانی
مبسوطه به یک چراغ زنده
مقبوضه دو چشم زاغ کنده
سیاف مجره رنگ شمشیر
انداخته بر قلادهٔ شیر
چون فرد روان ستارهٔ فرد
بر فرق جنوب جلوه می‌کرد
بنشسته سریر بر توابع
ثالث چه عجب به زیر رابع
توقیع سماک‌ها مسلسل
گه رامح بوده گاه اعزل
می‌کرد سها ز هم‌نشینان
نقادی چشم تیزبینان
تابان دم گرگ در سحرگاه
چون یوسف چاهی از بن چاه
پیرامن آن فلک‌نورد‌ان
پرگار بنات نعش گردان
قاری برِ نعش در سواری
کی دور بوَد ز نعشْ قاری؟
مجنون ز سر نظاره سازی
می‌کرد به چرخ حقه‌بازی
بر زهره نظر گماشت اول
گفت ای به تو بخت را معوّل
ای زهرهٔ روشن شب‌افروز
ای طالع دولت از تو پیروز
ای مشعلهٔ نشاط جویان
صاحب‌رصد‌ِ سرود‌گو‌یان
ای در کف تو کلید هر کام
در جرعهٔ تو رحیق هر جام
ای مهر نگین تاجدار‌ی
خاتون‌ِ سرای کامگاری
ای طیبتی لطیف رایان
خُلق تو عبیر عطر سایان
لطفی کن از آن لطف که داری
بگشای در امیدواری
زان یار که او دوای جان است
بویی برسان که وقت آن است
چون مشتری از افق برآمد
با او ز در دگر درآمد
که‌ای مشتری، ای ستارهٔ سعد
ای در همه وعده صادق‌الوعد
ای در نظر تو جانفزا‌یی
در سکهٔ تو جهان گشایی
ای منشی نامهٔ عنایت
بر فتح و ظفر ترا ولایت
ای راست به تو قرار عالم
قایم به صلاح کار عالم
ای بخت مرا بلندی از تو
دل را همه زورمندی از تو
در من به وفا نظاره‌ای کن
ور چاره‌ات هست چاره‌ای کن
چون دید که آن بخار خیزان
هستند ز اوج خود گریزان
دانست کزان خیال بازی
کارش نرسد به چاره سازی
نالید در آن که چاره ساز است
از جمله وجود بی‌نیاز است
گفت ای در تو پناهگاهم
در جز تو کسی چرا پناهم
ای زهره و مشتری غلامت
سر نامهٔ نام جمله نامت
ای علم تو بیش از آنکه دانند
و احسان تو بیش از آنکه خوانند
ای بند‌گشا‌ی جمله مقصود
دارای وجود و داور جود
ای کار برآور بلندان
نیکو کن‌ِ کار مستمندان
ای ما همه بندگان در بند
کس را نه به جز تو کس خداوند
ای هفت فلک فکندهٔ تو
ای هر که به جز تو بندهٔ تو
ای شش جهت از بلند و پستی
مملوک ترا به زیر‌دستی
ای گر بصری به تو رسیده
بی دیده شده چو در تو دیده
ای هر که سگ تو، گوهر‌ش پاک
وای هر که نه با تو، بر سرش خاک
ای خاک من از تو آب گشته
بنگر به من خراب گشته
مگذار که عاجز‌ی غریبم
از رحمت خویش بی‌نصیبم
آن کن ز عنایت خدایی
کاید شب من به روشنایی
روزم به وفا خجسته گردد
بختم ز بهانه رسته گردد
چون یک به یک این سخن فرو گفت
در گفتن این سخن فرو خفت
در خواب چنان نمود بختش
کز خاک بر اوج شد درختش
مرغی بپریدی از سر شاخ
رفتی برِ او به طبعِ گستاخ
گوهر ز دهن فرو فشاندی
بر تارک تاج او نشاندی
بیننده ز خواب چون درآمد
صبح از افق فلک برآمد
چون صبح ز روی تازه‌رویی
می‌کرد نشاط مهرجویی
زان خواب مزاج بر گرفته
زان مرغ چو مرغ پر گرفته
در عشق که وصل تنگ یاب است
شادی به خیال، یا به خواب است
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: مجنون در دل شب به درگاه خداوند نیایش می‌کند و از زیبایی‌های آسمان و زمین سخن می‌گوید. او ستاره‌ها و سیارات را به‌عنوان مخلوقات خداوند می‌ستاید و از جمال و جلال خدا درخواست یاری دارد. در نیایشش به زهره و مشتری، به‌عنوان دو ستاره پرنور اشاره می‌کند و آنها را واسطه‌های امیدواری و فلاح خود می‌داند. او از خداوند می‌خواهد که به او رحم کند و راه نجاتش را باز کند، زیرا با تکیه بر الطاف او می‌تواند بر مشکلات خویش غلبه کند. هنگام نیایش، وی در عالم خواب به حالت خوشحال و امیدواری می‌رسد، که نشان از نزدیک شدن مقام و نعمت الهی دارد.
هوش مصنوعی: یعنی شب درخشان و روشن است و چهره‌ای نو و تازه دارد، آسمان نیز همچون باغی سرسبز و پربرکت است.
هوش مصنوعی: چرخ، که به معنای آسمان است، زینت‌های زیبایی از مرسله‌های زرین (یعنی نوارهای زرین) دارد و در واقع، آسمان به شکلی زیبا و درخشان نمایان شده است.
هوش مصنوعی: سیاره‌ای که به زنجیر زیبایی بسته شده، درازا و وسعت افق را به حرکت و رقص درآورده است.
هوش مصنوعی: مجنون در این بیت از خداوند درخواست می‌کند تا بر دیو شهاب (ستارهٔ دنباله‌دار یا شهاب) ضربه‌ای بزند و با این درخواست می‌گوید که نه نیرویی برای مقابله با او دارد و نه از دوری او می‌ترسد.
هوش مصنوعی: در این بیت، مجنون به شب و ماه اشاره می‌کند و می‌گوید از عطر شب باد خوشی می‌وزد و ماه درخشش زمین را روشن کرده است. این تصویر، زیبایی و جاذبهٔ طبیعت را با اشاره به شب و ماه بیان می‌کند.
هوش مصنوعی: به خاطر آن گوهر و خوشبویی که آسمان با شش طاق (یا افق) خود، دنیا را مزین و معطر کرده است، عرضه می‌کنم.
هوش مصنوعی: زیبایی‌های آسمان ستاره‌سان، از زیبایی دیگران تأثیر می‌پذیرد و هر کدام از آنها از زیبایی‌های موجود در سرزمین‌های دیگر الهام گرفته‌اند.
هوش مصنوعی: مجنون می‌گوید که در آسمان شب، صد نوع ستاره وجود دارد که به شکل‌های مختلف و زیبا می‌درخشند، گویا همه بر روی یک تخت خوابیده‌اند و به زمین چشم دوخته‌اند.
هوش مصنوعی: فلک (آسمان) با استفاده از ستارگان مثل اسب سواری، دور مرکز آسمان (قطب) دیواری ساخته است.
هوش مصنوعی: ستاره فرقد (از ستاره‌های منطقه) به راستای یزک (مکان خاصی) کشتی را هدایت کرده و به کناره رود رسانده است.
هوش مصنوعی: پروین (صورت فلکی یا ستاره‌ای در آسمان) از پارچه‌های زرد و آبی و از حریر ساخته شده است و بر روی سپر زرین قرار گرفته است.
هوش مصنوعی: ماه مانند پرندهای با طلا زینت‌کاری شده که تزیینی از نی (قصب) بافته روی آن است.
هوش مصنوعی: گفته‌ای که از کمان گرودهٔ شاه، یک تیر به عنوان مهره‌ای بر روی ماه افتاد. در اینجا اشاره به کمان و تیر است که به شکلی شاعرانه به دل‌انگیزی‌های آسمان و ماه مرتبط شده است.
هوش مصنوعی: مجنون می‌گوید، یا شاید شکل عطارد (سیاره‌ای در آسمان) همان تیر کمان است که بر آسمان پرتاب شده است.
هوش مصنوعی: زهره، سیاره‌ای که زیبایی‌اش از اوست، خوش‌خو است، چرا که شادابی و نیکویی‌اش به مانند صورت او زیباست.
هوش مصنوعی: مجنون در این بیت می‌گوید که خورشید مانند یک شمشیر آتشین و سوزان است که در تاریکی شب پنهان است و در روز به وضوح و بدون پوشش خود را نشان می‌دهد.
هوش مصنوعی: مریخ، که نماد جنگ است، با کینه‌اش به سرعت عمل می‌کند تا نگاه دشمن را به خود جلب کند و او را به سمت خود بکشاند.
هوش مصنوعی: برجیس، که مهر و محبت مجنون را در دل دارد، به خاطر او نگینی داشت که به نوعی نشان از خوشبختی و شانس جهانی را که در دستش بود، به همراه داشت.
کیوان (با آن رفعتش) شمشیر تیز‌کُن اوست که از بند شمشیرش آویزان است. (مِسَن: سنگی که شمشیر و چاقو و ... را با آن تیز کنند. عِلاقه: بند شمشیر و کمان و ... کیوان یا زحل را پاسبان‌ِ فلک نیز گویند.)
هوش مصنوعی: این بیت اشاره به سلطانی دارد که جلال و عظمت او به حدی است که در هیچ دورانی نباید بی‌ظاهر زیبایش (جمالش) وجود داشته باشد.
هوش مصنوعی: در این بیت، مجنون به خداوند اشاره می‌کند و او را با عنوان «خدیو» (پادشاه) ستایش می‌کند و از او می‌خواهد که عظمت و مقامش را بزرگتر از آنچه هست تجلی کند.
هوش مصنوعی: به معنای دیگر، از تغییر و تحولات ستاره‌ها و نشانه‌های آسمانی که در حال دگرگونی هستند، می‌گوید.
هوش مصنوعی: چهرهٔ خوشحال و خندان ماه به‌گونه‌ای در افق دیده می‌شود که به نظر می‌رسد در آسمان جیب (یا فضا) پر شده از زیبایی و خوشی است.
هوش مصنوعی: مجنون می‌گوید که همچون گاوی که در آسمان قرار دارد، دریا و گوهر (به معنای گرانبها) را در گلو (یعنی در دل) می‌جوید، و به دُرّی که در ستاره ثریا (یکی از ستاره‌های آسمان) وجود دارد، اشاره می‌کند.
هوش مصنوعی: مجمع‌الجزایر جوزا (برج جوزا) با دو طرف متفاوت در جایگاه خود نشسته است. این اشاره به ویژگی‌های آن ستاره دارد که هر دو روی آن به شکل‌های مختلفی دیده می‌شود.
هوش مصنوعی: هقعه (نوعی پرنده قوی و زیبا) مانند دختران زیبا و خوش‌اندام با صدای نرم و ملایمی در کنار هم نشسته‌اند و به آرامی با هم صحبت می‌کنند.
هوش مصنوعی: مجنون در حالت نادانی و بی‌خبر از حقیقت، همچون خرچنگی است که در لانه‌ای به دام افتاده و می‌کوشد با ناخن‌هایی تند و تیز خود، از این دام رهایی یابد.
هوش مصنوعی: مجنون در حال دعا و نیایش به درگاه خداوند می‌گوید که عطر و بویی که از نثار یا اهدای گوهر (پول و ثروت) به مشام می‌رسد، به زیبایی رها کردن زرق و برق دنیا و زینت‌های آن است.
هوش مصنوعی: مجنون به نور چهره‌اش جبهه و صورتش را روشن کرده و مانند صد چراغ، پیش روی خود را نورانی کرده است.
هوش مصنوعی: قلب‌الاسد که به معنای دل شیر است، مانند آتش عود، همچون شعله‌ای درخشان و سوزان می‌سوزد.
سنبله یا خوشه دومین صورت فلکی در آسمان از نظر بزرگی است که نام دیگر آن عذرا یا دوشیزه است. نیز عذرا به معنی زیبا دختر.
هوش مصنوعی: خداوند مانند انسان‌های بخشنده و کریم، سه قرص نان به کاسهٔ یتیمان می‌گذارد. این ابیات به بخشندگی خدا و کمک به نیازمندان اشاره دارد.
هوش مصنوعی: چون مرد دانا زبانش را باز می‌کند، سخن او از عقل و فهمش حکایت می‌کند.
هوش مصنوعی: عوا (ناله) به ستاره سماک (ستاره‌ای در صورت فلکی بزرگ دب اکبر) اشاره دارد و در اینجا به معنای فریاد بر می‌آید. هیچ شمشیر تازی (شمشیری از نوع تازی که به ارزشی بسیار بالا و قوی تعبیر می‌شود) به دقت به سگ خودش (نماد وفاداری و محافظت) نمی‌تواند بر شیر (نماد قدرت و شجاعت) بیفزاید. به طور کلی، مفهوم این بیت به قدرت و تأثیر ناله یا فریاد در مقایسه با قدرت سلاح و اقتدار اشاره دارد.
هوش مصنوعی: مجنون می‌گوید که در دلش تاجی بنام اکلیل (تاجی از گل برای زینت) را قرار داده و همچنان عقرب (حیوانی زهرآگین) را به نشانه‌ای (خراج) در کمان (برای تیراندازی) قرار داده است که نشان‌دهنده‌ی عشق و حسرت او نسبت به لیلی است.
هوش مصنوعی: مجنون با وجود اینکه در شهر و دیار خود چیزهای خوب و لذت‌بخش را به دست می‌آورد، ولی دو یا سه بار با اندکی تغییر، آنها را پنهان کرده است.
هوش مصنوعی: مجنون مانند بز بره‌ای که سرش بریده شده است، جدی و بی‌پروا می‌شود، چرا که افسانهٔ سربازان شجاع را شنیده و تحت تأثیر قرار گرفته است.
هوش مصنوعی: مجنون در موقعیتی خطرناک قرار دارد و از شدت ترس و وحشت، دهانش بسته شده و نمی‌تواند چیزی بگوید، در عین حال به اوج بحران خود دقت کرده و تلاش می‌کند بر خود تسلط یابد.
هوش مصنوعی: اگر بلعمی، دعاهایش را نمی‌خورد، پس چرا در صبح دو دستش را به سوی آسمان بلند کرده است؟
هوش مصنوعی: مجنون به خاطر درد و غم عشق، حالتی سخت و اندوهناک دارد و به همین دلیل دلی بی‌نوا و خالی از شادی مانند دلو (ظرفی که برای آب استفاده می‌شود) دارد که در زیر آفتاب، بی‌حرکت و خاموش است. همچنین، لبانش پر از آب است، که به نوعی بیانگر اشک و غم اوست.
هوش مصنوعی: این بیت اشاره به این دارد که اثر زیبای دو بیتی که مجنون نوشته از طلاست، و این نکته را بیان می‌کند که بی‌تردید قسمت مقدم آن (مواردی که در بیت اول آمده) زیبایی و ارزش بیشتری دارد نسبت به قسمت مؤخر (بیت دوم).
هوش مصنوعی: خاتون رشا، زنی از نژاد و مقام، از ناقه‌داری (زنی که بر شتر می‌نشیند) به همراه کسی با لقب بطن‌الحوت (که ممکن است به شخصیتی خاص اشاره کند) در حال عبور از عماری (یک نوع ساختمان یا مکان) است.
هوش مصنوعی: در کنار ایوان خانه‌ای که ستاره‌ها و سیارات بر آن تکیه زده‌اند، سوار (مجنون) نشسته است.
هوش مصنوعی: مجنون به نیایش خداوند می‌گوید که به سه پایهٔ هوایی (که به نوعی نماد ثبات و قدرت است) بسته شده و در بطن‌الحمل، یعنی در شکم جانداری (احتمالاً به عنوان نشانه‌ای از عشق و وابستگی) با چهارپایان دیگر است.
هوش مصنوعی: مجنون به دست کسی که قدرتمند است، عیوق (وزن‌کشی) را از همسران با شهامت برده است.
هوش مصنوعی: و آن ستاره‌ای که در دیگ افلاک، عملکردها و کارها را به هم می‌زند، همانند ابزاری برای ایجاد تغییرات در جهان است.
هوش مصنوعی: نسرین، که نوعی گل خوشبو و زیبا است، به پرندهای اشاره دارد که بال‌هایش را باز کرده و در حال پرواز است. در اینجا، احساس آزادی و زیبایی به تصویر کشیده شده و به نوعی نماد زندگی و نشاط است.
هوش مصنوعی: شعرهایی که به سبک یمن سروده شده‌اند، مثل شعر بی‌نظم و بسیار زیبا به من داده شده‌اند.
هوش مصنوعی: مجالتی بزرگ با یک چراغ زنده دارم و دو چشم مثل چشم‌های کلاغ که شکسته‌اند.
هوش مصنوعی: مجرد سیاف (یعنی سلاح‌سازی) رنگ شمشیر را بر قلادهٔ شیر افکنده است. این تصویر به معنای چیرگی و تسلط بر شیر (نماد قدرت و شجاعت) است و نشان‌دهنده‌ی جنگ‌افزاری است که بر قامت یک شیر (نماد شجاعت و حکمت) تأثیر می‌گذارد.
هوش مصنوعی: زمانی که ستارهٔ صبحگاه (فرد) در آسمان جنوب نمایان می‌شد، چهرهٔ مجنون روشن و درخشان بود.
هوش مصنوعی: در این بیت، مجنون به خداوند اشاره می‌کند و می‌گوید که تو بر تخت سلطنت و قدرت نشسته‌ای و این امر شگفت‌آور است که این مقام را در زیر ستاره‌ای دیگر (رابع) قرار داده‌ای. به نوعی، او به دور بودن از مرتبهٔ بالای خداوند اشاره دارد.
هوش مصنوعی: مجنون می‌گوید که جبرئیل در آسمان‌ها (سماک‌ها) پیام‌هایی از سوی خداوند به او می‌آورد که بعضی وقت‌ها برای او آرامش‌دهنده و بعضی اوقات هم موجب دوری و تنهایی‌اش می‌شود.
هوش مصنوعی: سها (ستاره) در میان هم‌نشینانش به انتقاد و بررسی می‌پرداخت و چشم تیزبینان (افراد نکته‌سنج و دقیق) او را تحت نظر داشتند.
هوش مصنوعی: در این بیت به درخشش دم گرگ در بامداد اشاره شده که مانند درخشش یوسف در چاه است. این تصویر از یوسف، زیبایی و جذابیتی را می‌رساند که در دل شب و صبحگاهان وجود دارد.
هوش مصنوعی: در اطراف کسانی که در آسمان گردش می‌کنند (مثل ستاره‌ها) پرگار شکل بذرهای نعش را می‌چرخانند.
هوش مصنوعی: مجنون می‌گوید: وقتی که قاری (خواننده) حقیقتی را به یاد می‌آورد و بر مرکب (سوار است)، چگونه ممکن است از یاد آن حقیقت دور باشد؟
هوش مصنوعی: مجنون به تماشای خلق و خوی خداوند مشغول بود و می‌دید که نمایشی زیبا از آفرینش در جریان است.
هوش مصنوعی: مجنون به ستاره زهره نگاه می‌کند و می‌گوید: ای زهره، تو سرنوشت و بخت را به دست داری.
هوش مصنوعی: ای زهره، که روشنایی‌بخش شب هستی و طالع خوشبختی به واسطهٔ تو به پیروزی می‌رسد.
هوش مصنوعی: ای روشنایی و مایهٔ شوق و شادی برای کسانی که به دنبال لذت و سرودخوانی هستند.
هوش مصنوعی: ای خداوند، در دست تو کلیدهای برآورده شدن هر خواسته وجود دارد و در یک جرعه از نوشیدنی تو، بهترین و گواراترین شراب‌هاست.
هوش مصنوعی: ای مهر (خورشید) که نگین و جواهری در تاج و زینت‌افزار خانم خانه ی خوشبختی هستی.
هوش مصنوعی: ای کسی که نیکویی و لطافت تو، مانند عطر خوشبو، روح را معطر می‌کند.
هوش مصنوعی: ای خدا، لطفی کن از آن لطفی که همواره داری و درِ امید را برای من باز کن.
هوش مصنوعی: مجنون از معشوقی سخن می‌گوید که رحمتی به او می‌بخشد و به زندگی‌اش معنا می‌دهد و اکنون از او درخواستی دارد که بویی از او به او برسد، چرا که زمان نیاز به او فرا رسیده است.
هوش مصنوعی: وقتی سیاره مشتری از افق ظاهر شد، او نیز از در دیگری وارد شد.
هوش مصنوعی: ای مشتری، ای ستارهٔ خوشبختی، ای کسی که در تمام وعده‌ها راستگو هستی.
هوش مصنوعی: ای کسی که در نظر تو جان‌افزاست و با وجود تو دنیا گشوده می‌شود.
هوش مصنوعی: ای خداوندی که نامه‌ی لطف و رحمت را به من می‌نویسی، تو سرپرست و حاکم من هستی و به من پیروزی و کامیابی عطا میکنی.
هوش مصنوعی: ای خداوند درست و راست، بر تو دنیا از استواری برخوردار است و کارهای عالم به صلاح و خوبی به دست توست.
هوش مصنوعی: ای بخت بلند من، تمام قوت و توانایی‌ام از توست و من فقط به تو تکیه کرده‌ام.
هوش مصنوعی: مجنون از خدا می‌خواهد که به وفای او توجه کند و اگر راه حلی برای مشکل او وجود دارد، آن را به او نشان دهد.
هوش مصنوعی: مجنون متوجه می‌شود که آن چیزی که او را به اوج رسانده، در حال حاضر در حال افول و زوال است.
هوش مصنوعی: مجنون دانست که از خیال و توهم بازیگوشانه چیزی به دست نمی‌آید و نمی‌تواند به راه‌حلی برسد.
هوش مصنوعی: مجنون در دل به حالتی نالان و پریشان می‌گوید که او تنها چاره‌ساز و بی‌نیاز از هر موجود دیگری است.
هوش مصنوعی: مجنون می‌گوید که تو تنها پناهگاه من هستی و هیچ‌کس دیگری در این دنیا نمی‌تواند موجب پناهندگی و آرامش من شود.
هوش مصنوعی: ای زهره (ستاره‌ای در آسمان) و مشتری (سیاره‌ای دیگر)، من بندهٔ تو هستم و در نامهٔ وجودم، تنها نام تو نوشته شده است.
هوش مصنوعی: ای خدا، علم و دانش تو به مراتب بیشتر از آن چیزی است که مردم می‌دانند، و مروت و بخشش تو بسیار فراتر از آن است که دیگران می‌توانند آن را توصیف کنند.
هوش مصنوعی: ای کسی که تمام مشکلات را حل میکنی و هر خواسته‌ای را برآورده میکنی، و تو داور و بخشنده‌ای بزرگ.
هوش مصنوعی: ای کسی که کارهای بزرگ و مهم را انجام می‌دهی، کار مستمندان را به خوبی و نیکویی انجام بده.
هوش مصنوعی: ما همه بندگان تو هستیم و هیچ‌کس غیر از تو، خداوندی ندارد.
هوش مصنوعی: ای هفت آسمان که به امر تو آفریده شده‌اید و ای هر که غیر از تو، تحت فرمان تو است.
هوش مصنوعی: ای شش جهت (پنج طرف و بالا و پایین) از بلندی و پایینی، همه تحت فرمان و در سلطهٔ تو هستند.
هوش مصنوعی: ای کسی که اگر بینایی به تو برسد، با دیدن تو، بی‌نیازی از چشم دارد و مانند کسی است که تو را دیده است.
هوش مصنوعی: ای کسی که به تو محبت دارد، انسان ارزشمندی است و اگر کسی به تو وابسته نیست، هیچ ارزشی ندارد.
هوش مصنوعی: ای خاک سرزمین من، که از تو آب و زندگی گرفته‌ام، به حال من بیفتاده و ویران شده نگاه کن.
هوش مصنوعی: مگذار که من که آواره و ناتوان هستم، از رحمت خودت بی‌بهره بمانم.
هوش مصنوعی: من را از رحمت خود بی‌نصیب مگذار، تا شب من به نور و روشنایی قسمت شود.
هوش مصنوعی: اگر روز من با وفا باشد، خوشحال و خوشبخت میشوم و روزگار من به خاطر علت (خیر) از بدبختی رهایی می‌یابد.
هوش مصنوعی: مجنون یکی یکی این سخنان را گفت و سپس به خاطر گفتن آنها به خواب رفت.
هوش مصنوعی: در خواب، بخت مجنون به قدری خوب به نظر می‌رسید که او را از زمین به اوج آسمان برد و مانند درختی که بر روی زمین می‌روید، به ارتفاعی بلند رسید.
هوش مصنوعی: پرندهای از بالای درخت پرواز کرد و به سمت او رفت، با طبیعتی سرشار از جسارت.
هوش مصنوعی: تو با زبان خود گوهرهای گرانبها را بر سر تاج او ریختی و او را باشکوه و زیبا کردی.
هوش مصنوعی: زمانی که بیننده (مجنون) از خواب برمی‌خیزد، صبح به‌گونه‌ای از افق آسمان طلوع می‌کند.
هوش مصنوعی: زمانی که صبح به خاطر زیبایی تازه‌رویان (دختران زیبا) نشاط و شادابی می‌آورد، مجنون نیز از آن شادابی بهره‌مند می‌شود و در پی مهر و محبت است.
هوش مصنوعی: مجنون از خواب و آرامش خود جدا شده و به نوعی بی‌خیالی و سرخوشی رسیده است، مانند پرندهای که از قفسش آزاد شده و پرواز می‌کند.
هوش مصنوعی: در عشق، که وصل به معشوق بسیار دشوار و نادر است، انسان یا در خیال، یا در خواب، می‌تواند شاداب باشد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۱۰ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.