بنوازیدم به زخمه طاعت اینست
آرید به ناله ام شفاعت اینست
در هر گریم پر و تهی گردد چشم
گر مال زنید طاس طاعت اینست
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
بنوازیدم به زخمه طاعت اینست
آرید به ناله ام شفاعت اینست
در هر گریم پر و تهی گردد چشم
گر مال زنید طاس طاعت اینست
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به عواطف خود نسبت به طاعت و عبادت می‌پردازد و از طریق ناله و گریه، شفاعت می‌خواهد. او به این نکته اشاره می‌کند که چشمانش از اشک پر و خالی می‌شود و این تجربه روانی به معنای تواضع و خضوع در برابر خداوند است. در نهایت، طاعت را به عنوان یک عمل مهم در زندگی روحانی خود معرفی می‌کند و بر ضرورت آن تأکید دارد.
هوش مصنوعی: به خاطر اطاعت و بندگی‌ام را به نغمه‌ای خوشایند درآورید؛ این ناله و فریاد من، به معنای درخواست کمک و شفاعت است.
هوش مصنوعی: وقتی به چشمانم می‌نگرم، احساس می‌کنم که خالی و بی‌روح شده‌اند. اگر به چیزی بی‌اعتنا باشم، در واقع به حقیقتی تلخ درباره‌ی اطاعت و عبودیت پی برده‌ام.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.