حمد بیحد و مدح بیعد واجب الوجود مطلقی را که طویلهٔ صید ناممکن از بیدای ناپیدای عدم به قید امکان درآورد و سلک گوهر شبچراغ کواکب را از دریای دروای آسمان برآورد و به واسطهٔ آبای علوی و امهات سفلی موالید ثلاثه را به نیات خیر تربیت فرمود و از مجموعهٔ کائنات باب علّمهالبیان بر وی بگشود تا امرای کلام به علم بیان معانی بدیع علم افراختند و شعار شعر را شراع سفینهٔ طوفان غم ساختند و قصیدهٔ امل به قطعهٔ قناعت قطع کردند به ترانه غزل نوای خشک رود زهره را سر دادند و در چهار بالش رباعی تاج سخن که ترصیع اکلیل فرق فرقدان از جوهر فرد اوست بر سر نهادند و زین زین تجنیس بر مجلس ملمّعات بستند و به چابکسواری در میدان فصاحت برنشستند به زخم تیغ زبان جهان گرفتند و در شکر نعمت منعم گفتند:
که کند شکر منعمی که بود
شکر هم شکّری ز انعامش
العقلُ یحرقُ فی نار نور جلاله و الوهم یغرقُ فی بحر کُنه کماله و تحف تحیات و صلات صلوات بر روح منور و قالب معطر صدر جریدهٔ انبیا و شاهبیت قصیدهٔ اصفیا محمد مصطفی صلی الله علیه و سلم و علی آله و اصحابه باد.
کسی را ستایش چه حاجت ز ما
که او را ستاینده باشد خدا
الفیقر الی الله الباری ناصر البخاری (قدس الله روحه و جدّد فتوحه) که جنسی شریفتر و نوعی لطیفتر از ابکار افکار ارباب بلاغت و اصحاب فصاحت نیست چه معانی عشق طربانگیز در ضمن آن مندرج است پس مناسب نمود سمطی چند جواهر منظوم در این درج کردن تا اگر بیتی مصنوع یا غزلی مطبوع در نظر صاحبدولتی مقبول افتد سعادت دو جهانی حاصل آید. کل عسیر علی الله یسیر.



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این دیباچهٔ منثور دیوان ناصر بخارایی است که با ستایش خداوند بهعنوان آفرینندهٔ هستی و آموزندهٔ سخن آغاز میشود و در آن نام قالبها و صنایع شعری بهگونهٔ ایهام به کار رفته است. سپس با درود بر پیامبر و دو بیت در ناتوانی آدمی از شکر و ستایش ادامه مییابد. در پایان، شاعر انگیزهٔ گردآوری دیوان را بیان میکند: ارزش والای سخنِ عاشقانه و امید به اینکه شعرش پسند بزرگی افتد.
هوش مصنوعی: ستایش بیپایان سزاوار خداوندِ واجبالوجود است که موجودات را از بیابان ناپیدای نیستی به هستی آورد و ستارگانِ درخشان را چون رشتهٔ گوهر از دریای ژرف آسمان پدید آورد و به میانجی آسمانها (پدران برین) و عناصر (مادران فرودین)، سه زادهٔ جهان یعنی جماد و گیاه و جانور را پرورش داد و درِ «علّمه البیان» (سخن گفتن را به او آموخت) را بر انسان گشود. در نتیجه سخنوران پرچم دانش بیان و معانی و بدیع برافراشتند و شعر را بادبان کشتی خود در توفان غم کردند و در شکر نعمت او سخن گفتند. نویسنده در این بند با نام قالبها و صنعتهای شعری (قصیده، قطعه، غزل، رباعی، تجنیس، ملمّع) ایهام ساخته است.
هوش مصنوعی: چه کسی میتواند شکر نعمتدهندهای را به جا آورد که خودِ توانِ شکرگزاری نیز نعمتی از بخشش اوست و آن هم شکری دیگر میطلبد؟
هوش مصنوعی: خرد در آتشِ نورِ شکوه او میسوزد و وهم در دریای حقیقتِ کمال او غرق میشود. درود و صلوات فراوان بر روح روشن و پیکر خوشبوی محمد مصطفی، سرآمد پیامبران و برترینِ برگزیدگان، و بر خاندان و یارانش باد.
هوش مصنوعی: کسی که خداوند خود ستایشگر اوست، چه نیازی به ستایش ما دارد؟
هوش مصنوعی: ناصر بخارایی، بندهٔ نیازمند خدای آفریننده، میگوید که هیچ چیز شریفتر و لطیفتر از اندیشههای تازهٔ سخنوران نیست، زیرا معانی عشقِ شادیانگیز در آن نهفته است. پس شایسته دید چند رشته از گوهرهای نظم خود را در این صندوقچه (دیوان) گرد آورد تا اگر بیتی هنرمندانه یا غزلی دلپذیر مقبول نظر بزرگی افتد، سعادت دو جهان به دست آید؛ و هر دشواری بر خدا آسان است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.