دید حیران شوخ سوداگر من درویش را
خانه من آمد و واکرد رخت خویش را
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
دید حیران شوخ سوداگر من درویش را
خانه من آمد و واکرد رخت خویش را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این تکبیت از شهرآشوب سیدا دربارهٔ معشوقی بازرگان است. شاعرِ درویش و تهیدست میگوید که معشوقِ سوداگر حیرانیِ او را دید و به خانهاش آمد و رخت خود را گشود. شاعر با «رخت گشودن» و پیشهٔ بازرگانی بازی میکند: هم گشودن بار کالا و هم ماندگار شدنِ معشوق در خانهٔ عاشق را در نظر دارد.
هوش مصنوعی: معشوقِ شوخ و بازرگانِ من دید که من، درویشی تهیدست، از عشق او حیران و سرگشتهام؛ پس به خانهٔ من آمد و بارِ خود را گشود. «رخت گشودن» ایهام دارد: هم بازکردن بقچهٔ کالا، چنانکه رسم بازرگانان است، و هم ماندگار شدن و منزل گزیدن؛ یعنی جمالش را به من نمود و در خانهام ماندگار شد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.