روزگاری شد که خون از دیده تر می خوریم
در بهشت افتاده ایم و آب کوثر می خوریم
مغز اندر استخوان داریم و محنت روزیم
سنگها از هر طرف چون بسته بر سر می خوریم
ما کباب سینه بی کینه یار خودیم
باده گلگون تر از خون کبوتر می خوریم
بسته ایم از خلق چشم و کامرانی می کنیم
شسته ایم از بحر دست و آب گوهر می خوریم
ما کجا ای خضر آب چشمه حیوان کجا
رحم بر لب تشنگی های سکندر می خوریم
بهر شیرین بیستون را کوهکن گهواره کرد
ما چو طفلان شیر از پستان مادر می خوریم
می توان پی برد از پیشانی خورشید و ماه
پیش پاهایی که از چرخ ستمگر می خوریم
با زبان دوستی از خلق گیریم انتقام
خوان مردم آشکارا همچو نشتر می خوریم
آب حیوان تا قیامت با خضر پیوند باد
ما شراب زندگی از دست دلبر می خوریم
سیدا چون غنچه سر بر زانوی خود مانده ام
کس چه داند ما غم فردای محشر می خوریم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ردیف «میخوریم» از رنج و خوندلخوردن عاشق میگوید. شاعر همین رنج را به بهشت و آب کوثر و شراب تشبیه میکند و آن را خوش میدارد. او آب حیات خضر و جستوجوی اسکندر را کنار میگذارد و شراب زندگی را از دست دلبر میخواهد. در پایان، سر بر زانوی اندیشه میگذارد و از غم پنهان روز محشر سخن میگوید.
هوش مصنوعی: مدتی است که از چشم گریان خود خون مینوشیم. با این حال چنان خرسندیم که گویی در بهشت افتادهایم و آب کوثر مینوشیم.
هوش مصنوعی: مانند پسته که مغزش درون پوست سخت است، ما نیز مغزی در استخوان داریم و روزیمان رنج است. از این رو مانند درخت پسته از هر سو سنگ بر سرمان میخورد.
هوش مصنوعی: ما از سینهٔ خود برای یار کباب میسازیم و کینهای از او به دل نداریم. بادهای که مینوشیم خون دل خودمان است که از خون کبوتر هم سرختر است.
هوش مصنوعی: از مردم چشم پوشیدهایم و در همین گوشهگیری کام دل میگیریم. از دریا دست شستهایم و به آب و جلای گوهر درون خود قانعیم.
هوش مصنوعی: ای خضر، ما کجا و آب چشمهٔ زندگانی کجا؟ ما در پی آن نیستیم و تنها بر تشنهکامی و ناکامی اسکندر در جستوجوی آن دل میسوزانیم.
هوش مصنوعی: فرهاد کوهکن برای شیرین بیستون را کند و چون گهوارهای برای جوی شیر ساخت. ما اما مانند کودکان، شیر را بیرنج از پستان مادر مینوشیم.
هوش مصنوعی: زخم و نشانی که بر پیشانی خورشید و ماه پیداست، گواه زمینخوردنها و لغزشهایی است که ما از دست فلک ستمگر میبینیم.
هوش مصنوعی: ما با زبانی دوستانه از مردم انتقام میگیریم. مانند نیشتر که آشکارا خون میکشد، سفرهٔ مردم را پیش چشمشان میخوریم.
هوش مصنوعی: آب حیات تا روز قیامت از آنِ خضر باشد. ما شراب زندگی را از دست دلبر مینوشیم.
هوش مصنوعی: سیدا مانند غنچه سر بر زانوی خود گذاشته و در اندیشه فرو رفته است. کسی نمیداند که ما غم فردای روز محشر را میخوریم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
از شکست آرزو قند مکرر می خوریم
بر لب خود خاک می مالیم و شکر می خوریم
با سپهر تلخ سیما خنده رو بر می خوریم
زهر اگر در جام ما ریزند شکر می خوریم
از تو تا دوریم از ما دور می گردد حیات
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.