إن کان علی العباد ما اهواه
ما یذکرنا فکیف ما ینساه
قد ران به القلوب والافواه
قد احسن لا اله الا الله
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
إن کان علی العباد ما اهواه
ما یذکرنا فکیف ما ینساه
قد ران به القلوب والافواه
قد احسن لا اله الا الله



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این رباعی عربی دربارهٔ یاد کردن و فراموش کردنِ میان بنده و محبوبِ الهی است. در مصراعهای نخست، شاعر با پرسشی از یاد نکردن و فراموش کردن سخن میگوید و سرانجام به ذکر «لا اله الا الله» میرسد. این ذکر را چیزی میداند که دل و دهان را فرامیگیرد و میآراید. خوانش بخش نخست به سبب ابهام متن قطعی نیست.
هوش مصنوعی: اگر آنچه من دوست میدارم و آرزو میکنم بر بندگان (چیره یا لازم) باشد، او که ما را یاد نمیکند، پس چگونه میشود گفت که ما را فراموش کرده است؟ گویا شاعر میگوید یاد و فراموشیِ معشوق یا حق در حدّ فهم ما نیست و ما در اختیار اوییم.
هوش مصنوعی: دلها و دهانها با آن (یاد او) آراسته یا فراگرفته شده است؛ و چه نیکوست گفتن «لا اله الا الله»، یعنی هیچ معبودی جز خدا نیست. ذکر توحید چیزی است که دل و زبان را پاک و زیبا میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
با روز رخ تو گرچه ای دوست چو ماه
از روز و شب جهان نبودم آگاه
بنمود چو چشم بد فروبست آن ماه
شبهای فراق تو مرا روز سیاه
اندر شش و چار غایب آید ناگاه
در هشت و دو اسب خویش دارد کوتاه
در هفتم و سوم بفرستد چیزی
اندر نه و پنج و یک بپردازد راه
گویند که معشوق تو زشتست و سیاه
گر زشت و سیاهست مرا نیست گناه
من عاشقم و دلم بر او گشته تباه
عاشق نبود ز عیب معشوق آگاه
بر دل دارد لاله یکی داغ سیاه
دارد سمن اندر زنخش سیمین چاه
بر فرق سر نرگس از زر کلاه
بر فرق سر چکاوه یک مشت گیاه
تا دست من از دامن تو شد کوتاه
دستی زده ام به دامن ناله و آه
یا در دل تو اثر کند نالهٔ من
یا خرمن عمر من بسوزد ناگاه
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.