جانی دارم لجوج و سرمست و فضول
وانگه یاری لطیف و بیصبر و ملول
از من سوی یار من رسولست خدای
وز یار بسوی من خدایست رسول
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
جانی دارم لجوج و سرمست و فضول
وانگه یاری لطیف و بیصبر و ملول
از من سوی یار من رسولست خدای
وز یار بسوی من خدایست رسول
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به وصف حال خود و رابطه‌اش با معشوق می‌پردازد. او جانی لجوج و سرمست دارد که به سمت یاری لطیف و بیصبر میل می‌کند. این ارتباط به نوعی الهی تصور می‌شود؛ زیرا شاعر می‌گوید که خداوند هم از جانب او به یار پیام می‌فرستد و هم از سوی یار به او. این بیانگر دو طرفه بودن عشق و معنویت در فرایند رسیدن به یار است.
هوش مصنوعی: من انسانی سرشار از احساسات و خواسته‌ها هستم و در عین حال، یارم که به شدت حساس و بی‌تاب است و در رنج به سر می‌برد.
هوش مصنوعی: خدا به عنوان فرستاده‌ای میان من و یارم است و همچنین یار من نیز به عنوان فرستاده‌ای از سوی خدا به من می‌باشد. این بیان نشان‌دهنده‌ی ارتباط عمیق و الهی بین عاشق و معشوق است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
امروز منم خسته ازین بحر فضول
سیر آمده یکبارگی از جان ملول
کردند ز کار هر دو کونم معزول
خود را بدروغ چند دارم مشغول
گر حکمت محض خواهی و علم اصول
از لوح دلت بشوی این نقش فضول
گر بی تکرار علم حاصل نشود
پس عَلمنی چراست در شأن رسول
در خاموشی چرا شوی کند و ملول
خو کن به خموشی که اصولست اصول
خود کو خمشی آنکه خمش می خوانی
صد بانگ و غریو است و پیامست و رسول
با آنکه غمش خانه دل کرد نزول
هرگز نرسیده است وصالش به وصول
گفتم زلفت درازتر یا شب هجر
گفتا ز حکایت درازیم ملول
اهلی در نظم و گوهر طبع فضول
از مهر علی دارد و از حب رسول
از موم امید شمعها ساخته است
امید که روشن شود از برق قبول
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.