مده به دست فراقت دل مرا که نشاید
مکش تو کشته خود را مکن بتا که نشاید
مرا به لطف گزیدی چرا ز من برمیدی
ایا نموده وفاها مکن جفا که نشاید
بداد خازن لطفت مرا قبای سعادت
برون مکن ز تن من چنین قبا که نشاید
مثال دل همه رویی قفا نباشد دل را
ز ما تو روی مگردان مده قفا که نشاید
حدیث وصل تو گفتم بگفت لطف تو کآری
ز بعد گفتن آری مگو چرا که نشاید
تو کان قند و نباتی نبات تلخ نگوید
مگوی تلخ سخنها به روی ما که نشاید
بیار آن سخنانی که هر یکیست چو جانی
نهان مکن تو در این شب چراغ را که نشاید
غمت که کاهش تن شد نه در تنست نه بیرون
غم آتشیست نه در جا مگو کجا که نشاید
دلم ز عالم بیچون خیالت از دل از آن سو
میان این دو مسافر مکن جدا که نشاید
مبند آن در خانه به صوفیان نظری کن
مخور به رنج به تنها بگو صلا که نشاید
دلا بخسب ز فکرت که فکر دام دل آمد
مرو به جز که مجرد بر خدا که نشاید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این غزل مولانا، شاعر به درد و رنج ناشی از جدایی و فراقت معشوق اشاره میکند. او از معشوق میخواهد که دل او را بیشتر نرنجاند و به یاد وفاهایی که میانشان بوده است، از جفا خود پرهیز کند. شاعر به زیبایی احساسات عمیق خود را بیان میکند و از میانهرو بودن عشق خود میگوید. او غم و درد را به آتش تشبیه میکند و تأکید دارد که این غم در درون و برون او وجود دارد. در پایان، به رهایی از فکر و جدایی از دنیا و توجه به خداوند دعوت میکند.
هوش مصنوعی: دوست من، به من محبت کن و دل مرا به خاطر جدایی و دوریات نرنجان. تو که خود کشتهٔ عشق من هستی، نباید به من آسیب بزنی. ای معشوق، اینکار شایسته نیست.
هوش مصنوعی: چرا با لطفت به من محبت کردی و اکنون از من دور شدهای؟ ای کسی که وفا کردهای، این بیوفایی را نکن که به دور از انصاف است.
هوش مصنوعی: ای خازن لطف و رحمت، به من لباس خوشبختی و سعادت عطا کن و مرا از این گونه لباس نامناسب و ناپسند دور نگهدار.
هوش مصنوعی: دل را چون مثال یک نقاشی زیبا تصور کن که نباید پشتش را ببینی؛ بنابراین، ای معشوق، از ما به دور مشو و پشت خود را به ما نشان نده، زیرا این کار ناپسند است.
هوش مصنوعی: من از وصل تو صحبت کردم و تو با لطف و بزرگواری به من فهماندی که بعد از این سخن، نمیدانی چرا چنین میگویی، اما نباید چنین بگویی.
هوش مصنوعی: تو مانند قند و نبات هستی و هرگز نباید سخن تلخ بگویی. پس لطفاً سخنان تلخ را به روی ما نیاور، چون این کار شایسته نیست.
هوش مصنوعی: سخنانی که مثل روح در هر یک از ما وجود دارند را بیاور و در این شب چراغ را پنهان نکن، زیرا این کار شایسته نیست.
هوش مصنوعی: غم تو به قدری عمیق و دلخراش است که نه میتوان آن را در وجودت جستجو کرد و نه از تو جدا دانست. این غم همچون آتش است که در درون میسوزاند، اما نباید گفت که این آتش کجاست، زیرا این گفتن مناسب نیست.
هوش مصنوعی: دل من از عالم بیچون به خاطر خیال تو بیخبر است؛ پس برای اینکه میان این دو مسافر (عالم بیچون و خیال تو) جدایی نیفتد، نباید آنها را از هم جدا کنی.
هوش مصنوعی: به سراغ صوفیان نرو و درهای دل خود را به روی آنها نبند. از رنج و سختی دوری کن و به تنهایی، صدایی از دل خود برآور، زیرا این کار شایسته نیست.
هوش مصنوعی: ای دل، از فکر و خیال دست بردار، زیرا که تفکر، دام دل است و تو را به بند میکشد. جز خالصسازی خود و توجه به خداوند، چیزی شایسته نیست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۵ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.