ای دل چون آهنت بوده چو آیینهای
آینه با جان من مونس دیرینهای
در دل آیینه من در دل من آینه
تن کی بود محدثی دی و پریرینهای
خواجه چرایی چنین کز تو رمد عشق دین
زانک همیبیندت احمد پارینهای
مرغ گزینی یقین دانه شیرین بچین
کآمد از سوی چین مرغ تو را چینهای
شیر خدایی خدا شیر نرت نام داد
از چه سبب گشتهای همدم بوزینهای
صورت تن را مبین زانک نه درخورد توست
پوشد سلطان گهی خرقه پشمینهای
هین دل خود را تمام در کف دلبر سپار
تا که نپوسد دلت در حسد و کینهای
سینه پاکی که او گشت خوش و عشق خو
سینه سینا بود فرش چنین سینهای
تشنه آن شربتی خسته آن ضربتی
تا تو در این غربتی نیست طمأنینهای
هست خرد چون شکر هست صور همچو نی
هست معانی چو می حرف چو قنینهای
خوب چو نبود عروس خوش نشود زو نفوس
از حفه و از رفه ز اطلس و زرینهای
چون نروی زین جهان خوی خرابات جان
در عوض می بگیر بیمزه ترخینهای
خانه تن را بساز باغچه و گلشنی
گوشه دل را بساز مسجد آدینهای
هر نفسی شاهدی در نظر واحدی
آوردش بر طبق نادره لوزینهای
خامش با مرغ خاک قصه دریا مگو
بکر چه عرضه کنی بر شه عنینهای



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این غزل، مولانا به گفتگو با دل خود میپردازد و آن را به آینهای تشبیه میکند که مونس دیرینهاش است. او به عشق و شوق اشاره میکند و میگوید که دل را باید به دلبر سپرد تا از حسد و کینهها دور بماند. شاعر میگوید باید ظاهر را فراموش کرد و به معانی باطنی توجه کرد و در دل از نفرت و آلودگیها پاک بود. همچنین، او به ساختن یک باغچه در دل و تبدیل آن به مکانی روحانی و معنوی اشاره دارد و به جستجوی نیکی و زیبایی در زندگی دعوت میکند. در نهایت، او بر لزوم سکوت و دروننگری تأکید دارد و از بیمزهگیها در زندگی نهی میکند.
هوش مصنوعی: ای دل، مانند آهن که میتواند شکل بگیرد، تو هم مانند آینهای هستی که با جان من همواره همراه است و دوست دیرینه من به حساب میآیی.
هوش مصنوعی: دل من مانند آینهای است که در آن تصویر خودم (یا حقیقت وجودم) را میبینم و میدانم که وجودم نمیتواند از آن چیزی جز عشق و زیبایی باشد.
هوش مصنوعی: خواجه (احمد) چرا اینقدر چنان است که عشق به دین از تو فرار میکند، زیرا او (احمد) همیشه تو را میبیند.
هوش مصنوعی: پرندهای که تو انتخاب کردهای، دانههای شیرینی را برای خود برگزین. این دانهها از سوی چین به سمت تو میآیند، اما پرندهٔ تو پر از دلشوره و اضطراب است.
هوش مصنوعی: خدا به تو نام «شیر» داده است و این نام نشاندهندهٔ قدرت و عظمت توست. اما حالا چرا باید به همراه میگسارها و پستها زندگی کنی و همنشین آنها باشی؟
هوش مصنوعی: به ظاهر بدن خود توجه نکن، چراکه آن بدن متعلق به تو نیست و تنها در مواقعی همانند سلطان، جامهای ساده و پشمین به تن میکند.
هوش مصنوعی: دل خود را کاملاً به دلبر (عشق) بسپار؛ تا دل تو تحت تأثیر حسد و کینه خراب نشود.
هوش مصنوعی: سینهای که پاک و دلنشین شده و عشق در آن جا دارد، مانند سینهٔ موسی (سینا) است، که نعمت و زیبایی خاصی به آن بخشیده است.
هوش مصنوعی: آن کسی که تشنهٔ محبت و عشق است، و آن کسی که خسته از زخمها و ناامیدیهاست، در این غربت و دوری از تو آرامش و آسایش ندارد.
هوش مصنوعی: خرد مانند شکر شیرین است، صورتها مانند نی صدایی دلنواز دارند و معانی مانند شراب، سخنهایی زیبا و ارزشمند هستند.
هوش مصنوعی: اگر خوب یا زیبایی نباشد، عروسی خوش نخواهد بود. نفسها (افراد) از غم و بیماری به خاطر لباسهای گرانبها و زینتهای نفیس (مثل ابریشم و طلا) نمیتوانند شاد شوند.
هوش مصنوعی: اگر از این دنیا بروی، مانند آن که به یک میخانه رفتهای و جانت را در عوض میگیری، به تو چیزی بیمزه و ناچیز داده خواهد شد.
هوش مصنوعی: بدن انسان را مانند یک باغ زیبا و سرسبز بساز و در دل خود مکانی همچون مسجدی برای عبادت و آرامش داشته باش.
هوش مصنوعی: هر لحظه شاهدی در نظر واحد (خدا) میآورد که با زیبایی خاص و بینظیری (نادره لوزینه) توصیف شده است.
هوش مصنوعی: با مرغ خاکی (یعنی انسان) از قصهٔ دریا نگو، ای بکر (دختر باکره)، چه چیزی به شاه چراغان مینمایانی؛ یعنی تو چه ارزشی داری که در برابر او چیزی عرضه کنی؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.